42. Pijacki pojedynek

Ależ była z siebie zadowolona! Musiała uczciwie przyznać, że Cass potrafił walczyć, jednak tylko podręcznikowo. Nie uciekała się nawet do nieczystych zagrań, po prostu przewidywała każde jego posunięcie, zanim on w ogóle o nim pomyślał. Walka dała jej dużo satysfakcji, chociaż sama nie wiedziała, z jakiego dokładnie powodu. Zwyczajnie bardzo ucieszył ją widok padającego u jej stóp strażnika; powstrzymała się od pozostawienia na twarzy młodzieńca blizny, by miał pamiątkę po swojej przegranej. Wystarczała świadomość, że utarła mu nosa w uczciwej potyczce.

Nie interesowało jej, czemu Larkin, Cador i Ariene zostali na dziedzińcu trochę dłużej. Wykonała swoje zadanie, teraz postanowiła coś zjeść, bo zgłodniała – tylko gdzie? Nie miała pojęcia, w której części rezydencji znajduje się kuchnia albo jadalnia. Ale w jadalni raczej nie zostawiono resztek z pańskiego stołu. Westchnęła, mijając stojących w drzwiach milczących strażników i wchodząc do środka.

W hallu zatrzymała się i rozejrzała za jakimkolwiek ratunkiem. Nie dostrzegła żadnej znajomej twarzy, właściwie niewiele osób się tu znajdowało, tylko w kącie był młody mężczyzna, najpewniej sługa.

Skrzywiła się, spróbowała uklepać rozczochrane włosy i ruszyła do obcego, mając nadzieję, że on jej pomoże. Wolała nie odzywać się do tutejszych mieszkańców, jednak nie pozostawiono jej wyboru.

– Ej, ty – zagadnęła grzecznie. – Żyjesz?

Sługa obrócił się do niej i ukłonił się z kamienną, nieprzeniknioną twarzą, co Aithne zdegustowało.

– Czyli chyba tak – odpowiedziała sama sobie niezadowolona. – To mógłbyś mi pomóc? Szukam kuchni – uściśliła swój problem.

Mężczyzna wskazał dłonią jedne z bocznych drzwi, znów się kłaniając. Gdyby nie to, że mrugał, można byłoby pomyśleć, iż ma na sobie kamienną maskę. Aithne podrapała się po policzku, trochę zmieszana tym sztucznym zachowaniem.

– Nabawisz się reumatyzmu – podsumowała wreszcie, poklepała sługę po ramieniu i zawróciła. – Dzięki! – dodała, zmierzając do pokazanych przez niego drzwi.

Tuż przed płytą zawahała się, przystając. Zapukać? Ale jak, do kuchni?

Tylko to był zupełnie inny, obcy dla niej świat, może powinna to zrobić, bo tak tu wypada? Nigdy się nad czymś takim nie zastanawiała, po prostu zawsze pozostawała sobą, jednak tym razem było inaczej. Tym razem… Zamknęła oczy, przeklinając pod nosem.

Czemu wszystko się zmieniało, kiedy chodziło o Erriana? Podświadomie chciała się nauczyć jego świata, a niby wcale chłopaka nie lubiła. W ogóle. Był jej obojętny, zupełnie obojętny. Zgrzytnęła zębami, nacisnęła klamkę i wkroczyła do pomieszczenia.

Kuchnia nie oszałamiała wielkością, na jej środku stał przykryty ceratą stół oraz kilka krzeseł obok. Pod sufitem wisiały ususzone zioła, na palenisku gotował się obiad. Przy jednym z trzech okien rozmawiały cicho dwie kobiety, zupełnie od siebie różne pod wszystkimi względami.

Jedna, grubsza i pyzata, w poplamionym fartuchu oraz z włosami związanymi w kok, obróciła się do Aithne, kiedy tylko dziewczyna weszła do kuchni. Rozmowa gwałtownie się urwała i zapadła trochę krępująca cisza, czego upadła postanowiła nie zauważać. Skupiła uwagę na drugiej osobie.

To była matka Erriana. Przy kobiecie przy kości wyglądała jak eteryczna drobinka, którą dałoby się zniszczyć jednym uderzeniem. Pod pewnymi względami przypominała syna – to znaczy on przypominał ją. Trochę z wyglądu, ale jednak młodego maga, gdyby się postarał, dałoby się przestraszyć, może byli podobni z charakteru?

Aithne odchrząknęła, próbując sobie przypomnieć, po co przyszła.

– Tak? – spytała wreszcie pulchna kobieta.

– Za…astanawiam się, czy… znajdę coś do jedzenia – wydusiła z trudem, czując się naprawdę niezręcznie. – To znaczy tego, w sumie już sobie pójdę – zmieniła w lekkiej panice zdanie.

– Może być kanapka? – usłyszała, nim się odwróciła. – Mam jeszcze trochę świeżego chleba – zapewniła kobieta z lekkim, ciepłym uśmiechem, podchodząc do lady.

– Bez grzybów? – mruknęła niepewnie Aithne.

Obie panie spojrzały na nią zdumione, pulchna kucharka uniosła zdezorientowana brwi.

– Z pomidorem – naprostowała powoli.

– To poproszę – rozchmurzyła się upadła, trochę się rozluźniając.

Dostrzegła subtelny, łagodny uśmiech na twarzy pani Souen, zerknęła na nią szybko, nie wiedząc, o co chodzi. Przecież się nie znały… a może wyśmiała ją jako plebs?

– Usiądź, proszę – odezwała się znów pulchna, kładąc przed wolnym miejscem talerz z kilkoma kanapkami.

Aithne chętnie posłuchała i zabrała się do jedzenia. Czuła na sobie spojrzenia swoich towarzyszek, miała wrażenie, że rozmowa, w której się pogrążyły, dotyczyła jej – ale dlaczego? Jedną z nich, kucharkę, widziała pierwszy raz w życiu, matkę Erriana drugi. Zatem o co mogło chodzić?

Zgarbiła ramiona i wepchnęła sobie ostatni kęs pierwszej kanapki do ust, próbując skupić myśli na czymkolwiek innym. Na przykład na tym, co będzie robiła aż do rana, do… Prawie się udławiła, kiedy przypomniała sobie o ślubie. Zakrztusiła się i rozkaszlała, krzywiąc się brzydko.

– Powoli – upomniała ją rozbawiona kucharka.

– Przepraszam – wymamrotała zawstydzona, bardzo chcąc stąd już iść.

Źle się czuła, kiedy tak się jej przyglądały.

W tym też momencie drzwi pomieszczenia stanęły otworem, a próg przekroczył nie kto inny, tylko przyszły pan młody. Dokładniej – jutrzejszy. Na widok rudej czupryny w pierwszej chwili przystanął zaskoczony, potem spojrzał na matkę oraz Margaret, które po jego nadejściu momentalnie umilkły, i sam nie bardzo wiedział, co teraz zrobić. Ostatecznie ruszył do stołu, gdzie siedziała Aithne, już nie powstrzymując cisnącego się na usta uśmiechu.

Cały dzień starał się jej unikać, nie potrafiąc skonfrontować z nią tej sytuacji, ale teraz nie żałował, że na nią, niejako, wpadł. Właściwie poczuł ulgę, dlatego uśmiechnął się szerzej, zatrzymując się przy jej krześle.

Aithne, co było dziwne nawet dla niej, wraz z przyjściem Erriana całkowicie się rozluźniła, jakby wszystko znalazło się na swoim miejscu. Na widok maga uniosła kącik ust, zawieszając trzymaną kanapkę na wysokości twarzy, i przyjrzała się młodzieńcowi – dopiero teraz przyszło zastanowienie, dlaczego tu się znalazł i po co. Ale o wiele bardziej wolała jego towarzystwo niż tych dwóch plotkar.

– Hej, głupi magu – przywitała się grzecznie, przekrzywiając głowę, żeby kark nie bolał od wyginania go w dziwnej pozycji.

– Hej, mały potworku – odparł bez mrugnięcia i rozczochrał i tak potargane włosy Aithne, zwyczajnie nie mogąc się powstrzymać. – Terroryzujesz moją matkę i Margaret? – zainteresował się zaraz, posyłając kobietom uśmiech, a upadłej wyjmując kanapkę z ręki.

Przywłaszczył sobie solidny kęs, bo zrobiony dla niego podwieczorek okazał się zbyt skąpy jak na głód, który młodzieńca dopadł. Do kuchni przyszedł między innymi z jego powodu, należało tę potrzebę zaspokoić, a potem wracać do pracy, ot. Uśmiechnął się, chwilowo nie mogąc nic powiedzieć, bo miał pełne usta, i zwrócił kanapkę na talerz.

Aithne prychnęła po raz pierwszy, kiedy ją rozczochrał – za dużo osób ostatnio rościło sobie do tego prawa. Drugi raz, kiedy wspomniał o terroryzowaniu. Trzeci natomiast, kiedy zeżarł jej jednym ugryzieniem pół kanapki. Kto to widział, dżentelmen, psia go mać!

– Zrób sobie sam, problematyczny człowieku – warknęła na niego, odsuwając talerz względnie poza zasięg pazernych rąk Erriana. – I nikogo nie terroryzuję, spadaj – burknęła, krzywiąc się z niezadowoleniem.

Powoli docierało do niej, że obie panie z uwagą przyglądają się całej sytuacji, co wzbudziło w niej pewien niepokój. Czemu nic nie mówiły? Po co ich obserwowały? Zmarszczyła czoło i popatrzyła na nie czujnie, zupełnie jakby i one miały zabrać jej kanapki. Kanapki to rzecz święta, zwłaszcza jak się jest głodnym.

– Płaszam – wydusił, przełknął ostatni kęs i uśmiechnął się szerzej, bardzo rozbawiony zachowaniem Aithne.

Nie miał jednak czasu, by jej się tak bezkarnie przyglądać.

– Maragaret, mogę liczyć na coś do jedzenia? – zwrócił się do kucharki. – Jeszcze jakiś czas będę zajęty, zatem istnieje możliwość, że przez ten czas znowu schudnę – zastosował zgrabny szantaż, kładąc rękę na oparciu krzesła Aithne.

– No już dobrze, dobrze – skapitulowała kucharka i pokręciła głową z bardzo szerokim uśmiechem, który nie schodził jej z twarzy już od pewnej chwili. – Zrobię ci więcej kanapek, tylko się nie przemęczaj – poprosiła, sięgając po czysty talerz.

– Dziękuję – ucieszył się Errian, ponownie rozczochrał Aithne i powoli zawrócił do drzwi. – Ach, a dałoby radę zaparzyć też kawę? Nie chciałbym zasnąć nad książkami – przypomniał sobie, zatrzymując się w połowie drogi do wyjścia.

– Kawa jest niezdrowa, rybeńko – zauważyła niezadowolona Margaret, ale wyraźnie nie zamierzała ulubieńcowi odmawiać tego małego grzechu.

Aithne prawie się udławiła, słysząc, jak też kobieta nazwała młodego maga. Wytrzeszczyła oczy, zapomniała się oburzyć rozczochraniem i popatrzyła na Erriana z niedowierzaniem, chwilowo nie wiedząc, co powiedzieć.

– Rybeńko? – powtórzyła niepewnie, mrugając szybko.

Krótki moment milczała, przetrawiając pozyskane informacje. Bardzo istotne informacje, bo wraz z tym określeniem uzyska nową paletę możliwości wyzywania nieprzydatnego i nieporadnego młodzieńca.

– Rybeńko… – zamruczała i zachichotała złośliwie, pochylając się z powrotem nad ostatnią kanapką.

Errian zmarszczył czoło, zaalarmowany tą podejrzaną wesołością Aithne. Obrócił się do dziewczyny, przekrzywił głowę, chwilę przyglądał się jej przygarbionym plecom, po czym westchnął i zawrócił. Mógł się domyślić, że tak to się skończy, skoro ją spotkał.

– Tobie też można wymyślić coś ładnego – uznał, opierając się jedną ręką na blacie obok talerza, a drugą przytrzymując się oparcia krzesła, przez co częściowo zamknął upadłą w swego rodzaju klatce.

Kiedy się zorientował, jak blisko niej się znalazł i jak bezczelnie naruszył jej przestrzeń osobistą, odchrząknął i wyprostował się, jednak rozbawionego spojrzenia z niej nie spuścił. Ciekawe, w co, spanikowana, zaraz uderzy. Prawie zapomniał o rozmawiających cicho ze sobą paniach, skupiony tylko na Aithne.

– Ależ proszę – prychnęła lekceważąco, nie zwróciwszy uwagi na ten niezręczny moment, który mag sprowokował, a potem szybko się z niego wycofał.

Chyba tego nawet nie zauważyła.

– Nazywano mnie już na tysiące sposobów, w tym zołza, małpa, zgaga, potwór, suka, idiotka… – wyliczała niezrażona, skończyła kanapkę, odsunęła talerzyk i zlokalizowała wzrokiem Margaret. – Dziękuję – powiedziała grzecznie, od razu zmieniając ton, jej głos zabrzmiał o wiele bardziej niepewnie i sztucznie, gdy nie mówiła do Erriana.

Mag uśmiechnął się szeroko, obserwując dziewczynę przez chwilę. Potem przymrużył oczy, przekrzywił głowę, moment udawał, że się głęboko zastanawia. Ale pomysł przyszedł już dużo wcześniej, po prostu młodzieniec… chciał na upadłą popatrzeć, co poradzić.

– A co powiesz na słońce? Słoneczko, o, jak to ładnie brzmi – zaproponował z pewną niezdrową, złośliwą satysfakcją, doskonale wiedząc, że to bardziej ją wzburzy nawet od soczystych wszetecznic i innych takich. – No nic, promieniej dalej, Ai, swą życiową radością, wracam do pracy – postanowił, domyśliwszy się, że lepiej się z placu boju chyłkiem wycofać, póki jeszcze zachował głowę.

Aithne zatkało. Teraz to dopiero wytrzeszczyła oczy, znieruchomiała na krześle, całkowicie oszołomiona. Słońce? Słoneczko?! Czy jemu na łeb oraz mózg wzięło i padło?! Gdzie on miał oczy, na dupsku, że wymyślił dla niej coś takiego? Gdzie jej do słońca, już prędzej więcej podobieństw między nim a rybą by znalazła niż między nią a słońcem!

Prychnęła, parsknęła, fuknęła i obróciła się na swoim miejscu, gromiąc wzrokiem plecy odchodzącego Erriana.

– A udław się… udław się, po prostu, zgiń i przepadnij, nienawidzę cię, głupi magu, rybeńka się odezwała – wyrzuciła z siebie wściekła, marszcząc czoło.

– Wiem, Ai, słońce – odparł, przystając w progu, by rozwścieczonej upadłej jeszcze pomachać, bo jednak napajanie się triumfem było bardzo przyjemne.

– Errian – odezwała się wtedy, po tak długim milczeniu, matka młodzieńca, posyłając synowi lekki uśmiech.

Mag przeniósł wzrok na kobietę, nie bardzo wiedząc, co teraz usłyszy, bo trochę o niej i o Margaret, prawdę mówiąc, zapomniał. Ale właściwie co ich opinia mogła zmienić? Nic, jedyną siłą sprawczą był jego ojciec, którego musiał przekonać.

– Lubimy – wyjaśniła za panią Souen Margaret, uśmiechając się szeroko do zdezorientowanego ulubieńca.

I Errian też się uśmiechnął, potem ten uśmiech skierował do nachmurzonej oraz zdezorientowanej Aithne, ponownie pomachał zebranym paniom, po czym wyszedł, czując się jakoś lżej. Nawet perspektywa powrócenia do nudnej lektury nie wydawała się już taka straszna.

Jadalnia była podłużnym, gustownie urządzonym – jak większość pomieszczeń w tym domu – pokojem. Na ścianach wisiały obrazy, gobeliny oraz trofea, co nieco Ariene zniesmaczyło, bo jak można jeść, będąc obserwowanym przez martwe oczy zwierzęcia?

Ale śmiało weszła do środka i od razu wypatrzyła najlepsze miejsce przy długim, antycznym stole. Odsunęła sobie krzesło, usiadła, skrzyżowała ręce na piersiach i zapatrzyła się w drzwi z lekkim uśmiechem, czekając na przybycie panów.

Wieczór zapowiadał się zabawnie, nie ma to jak solidne picie przed ślubem. W sumie to jej, jakby nie patrzeć, wieczór panieński, prawda? Ta myśl jeszcze bardziej ją rozbawiła.

– Och, przepraszam. Tak mi przykro, że uderzyłem cię drzwiami. – Rozległo się po niedługiej chwili.

Właściciela głosu i jego rozmówcy nie było jeszcze widać, ale dość łatwo dało się zgadnąć, kto pojawił się przed jadalnią.

– Nic się nie stało. Przecież nie zrobiłeś tego umyślnie, to zwykły przypadek.

– W rzeczy samej. Tak mi się klamka, ekhm, wymsknęła.

– A że trzasnęły, to wiatr.

– Tak, tak, no właśnie, ktoś okno zostawił otwarte, kurczę, to się przeciąg zrobił. No a że akurat natrafiły na twoją głowę, to niesprzyjający zbieg okoliczności.

– Nie mam ku temu żadnych wątpliwości.

Weszli do środka sztywno, jeden z rękoma w kieszeniach, drugi z dłońmi zaciśniętymi w pięści. Dodatkowo Cador z guzem rosnącym na czole. Posyłali sobie miażdżące spojrzenia; na widok Ariene jeden rozpromieniał, uśmiechając się pogodnie, drugi zaś wykrzywił usta w zdawkowym półuśmiechu, nadal miażdżąc spojrzeniem burgundowych oczu swego towarzysza.

Zazgrzytały o podłogę odsuwane krzesła – Cador podebrał Larkinowi jedno sprzed nosa, przez co ten stracił równowagę i poleciał do przodu, w ostatniej chwili opierając się o blat stołu. Uniósł na obrońcę poirytowany wzrok; w odpowiedzi mężczyzna, niby zakłopotany, zatkał usta dłońmi.

– Ojej, przepraszam, chciałeś wziąć to krzesło? Patrz, nie zauważyłem, taka gapa ze mnie.

Larkin zacisnął wargi, ale zaraz uśmiechnął się miło i sympatycznie, prostując się z godnością.

– To nie twoja wina, przeprosiny przyjęte – oznajmił bardzo kulturalnie, sięgając po inne krzesło.

Cador usiadł na swoim i przymrużył triumfujące jasnozielone oczy.

– Bardzo mi przykro – dodał, co by nie było wątpliwości.

– Nie wątpię – mruknął Larkin, przysiadając się do stołu.

Ariene uniosła brew, przyglądając się panom z niejakim zainteresowaniem. Powstrzymała cisnący się na usta pełen politowania uśmiech, a kiedy zajęli miejsca, odchrząknęła, wznosząc oczy do sufitu. Rany, czy to tak już będzie do końca świata? Swoją drogą, o co tak naprawdę im szło? Bo chyba nie…?

– Jacy wy mili i grzeczni – mruknęła z niewątpliwą aprobatą. – Jak tak dalej pójdzie, wykończycie się dziś bez mojej pomocy – poskarżyła się jeszcze, podnosząc się z miejsca, by przynieść coś, do czego dałoby się nalać alkohol, który miał załatwić Cass.

– My?! – oburzyli się zgodnym chórkiem, by następnie posłać sobie lodowate, pełne wyrzutu spojrzenia.

Larkin odchrząknął znacząco, skrzyżował ręce na torsie i uniósł brew.

– Zupełnie nie wiem, o co ci chodzi – uznał.

– O, i tu się zgodzę. Swoją drogą, tego, uhm, utalentowanego wojownika jeszcze nie ma? – zainteresował się Cador, zerkając w stronę zawieszonego na jednej ze ścian zegara z kukułką.

Teoretycznie było już dziesięć minut po umówionym czasie, nieładnie jest się spóźniać.

– A widzisz go tu gdzieś? – prychnął kpiąco Larkin, nawet na obrońcę nie zerkając.

Ariene postanowiła nie komentować, wyjęła szklaneczki o bliżej niesprecyzowanym przeznaczeniu z kredensu i ustawiła dwie przed panami, jedną przed pustym miejscem, a ostatnią przed swoim.

– Może on przynajmniej nie spróbuje zabić nikogo tutejszymi elementami wystroju – rzuciła mimowolnie, popatrzyła znacząco na Larkina i Cadora, po czym z powrotem usiadła i zabębniła palcami w blat.

Nie musieli długo czekać, by utęskniony Cass nadszedł. Wszedł, trzymając kilka butelek alkoholu, uśmiechnął się zdawkowo, nadal dość kpiąco do zebranych i podszedł do nich, stawiając zdobycze na stole.

– Mam nadzieję, że wystarczy – skwitował krótko.

Ariene wzięła pierwszą butelkę, akurat whisky, do ręki, i przyjrzała się etykiecie. Uśmiechnęła się mimowolnie, jej oczy niebezpiecznie błysnęły.

– Świetnie, wyzywam was wszystkich na pojedynek – zakomunikowała radosnym, dziewczęcym głosem.

Cador prawie się zakrztusił własną śliną, Cassowi szczęka opadła i gruchnęła o ziemię, a Larkin uniósł brwi. Kiedy już się pozbierali (to jest dwóch panów się pozbierało, bo trzeci nie musiał. Trzeci natomiast bezceremonialnie wyjął butelkę z rąk Ariene i przyjrzał się etykiecie, uśmiechając się z zadowoleniem), spojrzeli po sobie bezradnie, by znów zawiesić na wiedźmie dość zaszokowane spojrzenia.

– Na pojedynek w piciu? – wolał upewnić się Cass.

Kiedy otrzymał twierdzącą odpowiedź, zamrugał i niepewnie przysunął sobie szklaneczkę.

– Doskonale – uznał natomiast Larkin, otwierając trzymaną w rękach butelkę i rozlewając whisky do szklanek.

Po dobry trunek kobieta sięgnęła, trzeba jej przyznać.

Ariene mimowolnie przesunęła językiem po ustach, uśmiechając się iście diabelsko, jakby Larkin robił dokładnie to, o co jej chodziło. Oparła głowę na dłoni i przygryzła wargę, patrząc to na twarz upadłego, to na trzymaną przez niego butelkę. Kiedy skończył rozlewanie trunku, sięgnęła po swoją szklankę i uniosła ją na poziom oczu.

Przyjrzała się wszystkim zebranym, jej usta lekko zadrżały, jakby powstrzymywała się od radosnego chichotu. Coś im zrzedła mina.

– Do dna – zakomunikowała ochoczo, przytknęła brzeg szklanki do ust i sprawnie wypiła za jednym razem, odchyliwszy głowę.

Postawiła puste naczynko na blacie i odetchnęła zadowolona, zaraz zaczynając przyglądać się swoim przeciwnikom.

Cass z początku wyglądał na nieprzekonanego, ale ostatecznie wypił to, co kazano mu wypić, nieco się skrzywił i także odstawił szklankę.

Cador wypił pierwszą szklankę bez mrugnięcia okiem, ale już gorączkowo rozmyślał nad tym, jak z honorem wykpić się z picia. Nie chciał się upić, mimo wszystko był obrońcą i powinien stać zawsze na posterunku. Zresztą ktoś będzie musiał odnosić towarzystwo do pokojów. W normalnych warunkach zwyczajnie by odmówił, ale przez obecność Larkina takie wyjście mogłoby być ciosem dla jego dumy. Nic genialnego nie wymyślił; odstawił naczynie na blat, w myślach wyrażając nadzieję, że może kolejna porcja whisky rozbudzi jego kreatywność.

Szklaneczka Larkina została postawiona z hukiem, zaś sam upadły otarł z zadowoleniem usta. Alkohol palił w gardło, naprawdę dobra marka, musiał pogratulować Souenom gustu. Rozejrzał się po towarzyszach, a zauważywszy, że wszyscy dzielnie pozbyli się zawartości swoich szklanek, po raz kolejny chwycił butelkę.

– Wychodzi na to, że będziecie spędzać ze sobą dużo czasu – zauważył, rozlewając trunek do naczyń.

Uniósł znaczące spojrzenie na Ariene i Cassa; uznał, że trzeba zachować pozory, niech sobie tutejsi myślą, że pogodzono się z losem Erriana i wiedźmy.

– Mam nadzieję, że się nasza kochana przyjaciółka nie zanudzi w tej ruderze, hm? Co można tutaj robić? – dodał, skupiając swoją uwagę już tylko na strażniku.

Zauważył wiele lat temu, że jak się odwróci uwagę człowieka od picia, to jest w stanie wlać w siebie niewyobrażalne ilości alkoholu i nawet nie zauważyć, kiedy się przegnie.

Ariene najpierw wypiła kolejną porcję whisky, nad wyraz zadowolona tym, że przyjęli jej wyzwanie. To będzie zabawne! Nadal nie mogła rozgryźć, jakim zawodnikiem okaże się Cador, ale Larkin na pewno stanie się godnym przeciwnikiem.

– Ja tam martwiłabym się o Cassa – oznajmiła, uśmiechając się miło do strażnika. – Kiedy już się tu wprowadzę, to ja będę uprzykrzać życie mężowi, co wtedy nasz dowódca porobi? – zmartwiła się, przesuwając palcami po brzegach naczynia.

– Znajdę kogoś innego, komu będę uprzykrzać życie – odparł Cass, unosząc kącik ust w uśmiechu. – Ewentualnie ci, panienko, pomogę – zadeklarował się i posłusznie wypił swoją drugą kolejkę, bo jak każą, to trzeba pić, co poradzić.

– Pomożesz? – zainteresował się Larkin, unosząc brew.

Posłał młodzieńcowi takie spojrzenie, że pomimo obecnego na twarzy upadłego uśmiechu, strażnik poczuł się jak zaszczute zwierzę. I dzielnie dotrzymał tempa Ariene, wypijając wszystko jednym haustem, chociaż tak wybornym trunkiem należałoby się delektować.

Cador uniósł szklaneczkę i pokręcił nadgarstkiem, mieszając w ten sposób trunek. Przyjrzał się mu pod światło, zerknął na puste naczynia Ariene i Larkina, wzruszył ramionami i również wlał w siebie całą porcję.

– Już współczuję Errianowi – mruknął obrońca, nie wykazując się aż tak chorobliwą zazdrością, jaką przed chwilą zaprezentował nam upadły.

Ariene, trochę zniecierpliwiona opieszałością Larkina, sama rozlała następną kolejkę. Kiedy nalewała Cassowi, zawiesiła wzrok na jego oczach, uśmiechając się ładnie.

– To bardzo miło z twojej strony, że pomożesz – stwierdziła pogodnie, prostując się jakoś tak niespiesznie. – Niektórzy to by się tylko mordowali – rzuciła w przestrzeń, ot, nie wiadomo zupełnie, o co chodziło wiedźmie.

– Najemnicy tak mają – nie załapał sugestii Cass, unosząc z nieco nietęgą miną kolejną szklankę.

Ta kobieta miała niezły spust, cholera.

– Na zdrowie – zamruczała niższym głosem Ariene i wypiła duszkiem trzecią kolejkę.

Cador przyłożył szklaneczkę do ust i zamarł, wpatrując się w Ariene z naprawdę dużym podziwem. Sam upił tylko łyk, westchnął ciężko i odstawił naczynie na blat, uznając, że nie ma co się wygłupiać. Oni niech się upijają, on musi trzymać wartę.

Co było w sumie dziwne. Zawsze chciał być odpowiedzialny, ale nigdy nie był – jak to się stało, że odnalazł w sobie nie odkryte dotąd pokłady rozsądku? Że zdecydował się zrezygnować z dobrej zabawy, ba, pozwolił, by jego honor ucierpiał? Dziwna sprawa.

Larkin zdecydowanie nie miał zamiaru oddawać walki; spokojnie dopił kolejną szklankę whisky, uśmiechając się z satysfakcją. Odniósł swoje małe zwycięstwo nad obrońcą, ha!

– Ja nie wiem, co ty masz do mordowania – uznał swobodnie, jakby rozmawiali o szydełkowaniu albo graniu w karty.

Nie wiedzieli, kto wyzwał ich na pojedynek. Właściwie skąd mogli wiedzieć? Larkin tylko miał prawo podejrzewać, w co się wpakował. Dlatego uśmiechnęła się, przechyliła przez stół, sięgając do szklanki Cadora, jednak zanim ją wzięła, popatrzyła obrońcy w oczy.

Dopiero wtedy przywłaszczyła sobie jego dotychczasową własność i dopiła po panu odpowiedzialnym bez choćby mrugnięcia okiem.

– Jednego skosiłam – zakomunikowała grzecznie i uśmiechnęła się ślicznie.

Potem rzuciła Cassowi naglące spojrzenie, dlatego młodzieniec nalał sobie i Larkinowi, po czym wypił, dość niepewnie, następną kolejkę.

– Widzisz, Larkin, mordować trzeba z klasą. Tobie coś dzisiaj nie wychodzi – zawyrokowała tymczasem Ariene, przymrużając wyzywająco oczy.

Jak jej tego brakowało!

Larkin zaśmiał się lekko, obdarzając kobietę naprawdę rozbawionym spojrzeniem. Idealnie pasowałaby tutaj kwestia Franza „co ty, kurwa, wiesz o zabijaniu?”, bo to właśnie wyrażał całym sobą. Nie wątpił w to, że lista morderstw Ariene jest długa, ale... kobieto, masz przed sobą gościa, który zabija od stu pięćdziesięciu lat!

Cador odetchnął głęboko, starając się opanować. Bo coś mu zaczęło serce szybciej bić, to chyba zawał, starość nie radość, układ krążenia już nie ten. Swoją drogą, Ariene zaraz się rozhula. Jej towarzystwo samych mężczyzn służy aż za bardzo, cholera.

Uśmiechnął się lekko, uznając, że w roli obserwatora czuje się zdecydowanie lepiej – dlatego więc milczał, przypatrując się towarzyszom.

– Nie kpij sobie w myślach, tylko pij, bo zostajesz w tyle – rozkazała, unosząc brew, po czym nalała piątą kolejkę dla siebie i wypiła zawartość szklanki bez najmniejszego zająknięcia. – W sumie mieliśmy w gildii takiego cwaniaczka jednego, trochę cię przypominał. Raz spierdolił akurat w momencie, kiedy zostaliśmy otoczeni przez łuczników – rzuciła nagle, zawieszając na Larkinie spokojniejsze spojrzenie. – Cador, kiedy już z nimi wygram, zaprowadzisz mnie do pokoju? – poprosiła obrońcę, bo wiedziała, że z upadłym będzie najtrudniej, czyli prawdopodobnie skończy zawody w stanie mocno nietrzeźwym.

Cassa powinna pobić w miarę sprawnie, tu się akurat nie martwiła. Zwłaszcza że chłopak już zaczął się modlić do swojej szklanki z nową kolejką.

Choć Larkin nadal uśmiechał się kącikiem ust, gest ten był fałszywy – w jego oczach, zamiast niedawno widzianych iskierek rozbawienia, pojawiło się coś dziwnego.

Zarzut Ariene faktycznie odebrał bardzo osobiście, ale ukrył to pod zasłoną nonszalancji i niedbałości, uznając, że tak będzie lepiej dla wszystkich. I dla jego dumy, i dla ich bezpieczeństwa; niech myślą, iż jest podłym draniem i tchórzem, skoro poznanie prawdy mogłoby się dla nich źle skończyć.

Zgodnie z poleceniem chwycił szklankę whisky i uniósł ją do ust, by następnie zamrzeć. Odczekał stosowną chwilę, żeby nie wyszło, że się podporządkowuje, i dopiero przechylił naczynie, wlewając w siebie całą porcję bursztynowego płynu.

– Jesteś taka pewna siebie, a już zaczynasz się martwić, w jakim znajdziesz się stanie? – zakpił na powrót z właściwym sobie humorem.

Cador obrócił swoją pustą, stojącą na blacie szklaneczkę, po czym uniósł spojrzenie na Ariene. Chwilę jej się przypatrywał, by następnie skinąć głową na znak zgody. No cóż, w końcu z jakiegoś powodu oddał walkę walkowerem, tak?

Powoli popadał w milczenie, ale tak to bywa, jak się jest jedyną trzeźwą osobą w towarzystwie.

– Chłopcy z gildii robili różne dziwne rzeczy po tych pojedynkach – odparła bez zająknięcia, uśmiechając się kącikiem ust. – Było kilku twardych zawodników, których nie mogłam pokonać przez długi czas. Po paru pierwszych konkursach uznałam, że lepiej zawczasu załatwić sobie odpowiedzialnego opiekuna – dodała na koniec, uśmiechnęła się i nalała nową porcję. – Co nie, Cass? – zwróciła się podejrzanie rozpromieniona do młodzieńca.

– Tak, pewnie – przytaknął trochę jakby odruchowo, obserwując, jak Ariene z zachęcającym uśmiechem nalewa mu następną kolejkę. – Nie boisz się o jutrzejsze samopoczucie? – spytał wreszcie.

– Och, nie. Po Elestren nic mnie nie przestraszy, naprawdę. Chociaż kaca największego to miał Errian – przypomniała sobie i zachichotała mimowolnie. – Oj, za słabowitego Erriana, zdrowie – zarządziła i wypiła to, co przed chwilą sobie nalała.

– Errian? – powtórzył niedowierzająco Larkin, a Cador byłby mu zawtórował, ale powstrzymał się w ostatniej chwili. – Naprawdę? Przecież... przecież on wypił przynajmniej dwa razy mniej niż my. Już nawet Anka więcej wychlała – dodał, uśmiechając się szerzej.

Biedny chuderlak, słabą miał głowę!

Sam upadły dopił swoją szklaneczkę i obdarzył trzymaną przez Ariene butelkę krytycznym spojrzeniem.

– Rozlej mu już wszystko – rzucił w jej stronę, a sam sięgnął po następny alkohol.

Tym razem, ażeby było zabawniej, padło na zwykłą czystą. A jak ma być wódka, to i przydałyby się odpowiednie kieliszki. Rudy wstał i ruszył do najbliższego kredensu, by przynieść potrzebne naczynia.

– Za skacowanego Erriana to aż ja się muszę napić – uznał ze śmiechem Cador, a Larkin, najwyraźniej poprzez działanie alkoholu decydujący się na zawieszenie broni, nalał kieliszek również dla obrońcy.

Jak już wrócił i ustawił cztery kieliszki na blacie, ma się rozumieć.

Ariene znowu zachichotała, podzieliła się resztką whisky z Cassem i kontynuowała opowieść, bo jakoś nagle zatęskniła do Elestren i tamtego ranka, choć wtedy miała ochotę zrobić krzywdę temu, kto ją wpakował w to bagno.

– Dokładnie, Errian! – potwierdziła, zrobiła przerwę na dopicie trunku i dopiero mówiła dalej. – Poza momentami, kiedy atakowały nas trupy i latające sukienki, miał całkiem trafne komentarze. Potem rozpierniczył pół gleby w tych ruinach, kac to siła destrukcyjna. Inna sprawa, że prawie nas zeżarto żywcem, a wszyscy, prócz Aithne i Sheridana, skacowani i zirytowani. Sobie sukienka zły moment na atak wybrała – dodała i podsunęła kieliszek Larkinowi, czekając, aż i jej naleje. – Co prawda Ai się oberwało, kiedy kiecce wyznała, jak bardzo ma ją w dupie i co by jej zrobiła, gdyby jej się chciało. Wyglądało na to, że sobie to cholerstwo smoka z dupska zaraz wyjmie, ale na szczęście oszczędziło nam przyjemności – dokończyła i poklepała Cassa po ramieniu. – No, pij, nie krępuj się.

Młodzieniec popatrzył na nią z niezadowoleniem lekkim, ale, no cóż, polecenie wykonał, bo co tu innego zrobić? Przestał już jednak ufać swojemu językowi i wolał się chwilowo nie odzywać.

– Jaka sukienka? – zainteresował się Larkin, bo cała historia, choć opowiedziana chaotycznie, układała się we w miarę rozsądną całość, tylko mu ta sukienka nie pasowała, bo jak to tak?

Nalał kobiecie, potem jeszcze raz sobie, następnie podsunął napełniony kieliszek Cassowi, a na koniec uśmiechnął się z zadowoleniem.

– Upiór taki. O dość zawyżonym mniemaniu o sobie, i tak go w końcu Anka rozwaliła – odpowiedział mu Cador, unosząc kącik ust.

Przechylił kieliszek wódki, po czym odstawił puste naczynko; nawet się nie skrzywił po przełknięciu alkoholu, co świadczyło, że z tematem jest raczej dobrze obyty. Jakby się podjął walki, to dopiero starcie byłoby ciekawe.

– A co było z Ai? – zapytał upadły, marszcząc czoło.

Niby teraz wiedział, że wszystko w jako-takim porządku, ale i tak go informacja zdenerwowała. No zostawić tę cholerę na kilka dni, a już się pakuje w kłopoty!

– Odebrał jej duszę, chciał ją wcielić do armii nieumarłych – odparła grzecznie Ariene, uśmiechając się lekko. – Arathain jej pomógł. I chyba Errian. Trudno orzec, mordowałam wtedy Cadora po ścianach, chłopaka zostawiłam w chatynce z pacjentką – wyjaśniła swoje niedopatrzenie, wypijając zawartość kieliszka.

Cass wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, ale zrezygnował i zaopiekował się własnym alkoholem, wyglądając na coraz bardziej nieprzekonanego do powodzenia tej misji, jaką był pojedynek pijacki. No cóż.

Cador zaśmiał się z rozbawieniem. By zająć czymś ręce, przechylał pusty kieliszek po wódce i kręcił go dookoła własnej osi, aż w końcu naczynko wzięło i się bezczelnie przewróciło.

– Nawet mi nie przypominaj – poprosił pogodnie, szczerząc do wiedźmy ząbki.

Larkin uniósł wysoko brwi, w pierwszej chwili wyglądając na zdziwionego otrzymanymi informacjami. Ale potem przetrawił, w końcu w tym towarzystwie nie takie rzeczy się działy.

– I nie udało ci się zamordować? Jaki pech – prychnął, chociaż bardziej żartobliwie.

Zabrzmiało to na tyle pogodnie, że obrońca odpowiedział śmiechem.

– Ale była bardzo blisko! Prawie złamała mi plecy, a to już coś – odpowiedział.

Ariene parsknęła z całkowitą dezaprobatą.

– Ty mi prawie wcisnąłeś żebra do gardła, kiedy walnąłeś mną o ziemię! – oburzyła się święcie, po czym zachichotała. – W sumie też bym tak zrobiła, gdyby mi coś wrzeszczącego wskoczyło na plecy – zmitygowała się, zaraz przygryzając wargę, żeby nie śmiać się zbyt bezczelnie. – No, Cass, nie obijaj się – rozkazała, dolewając wszystkim.

Podczas gdy ona beztrosko wypiła kolejny kieliszek, młody dowódca poważnie zastanowił się nad swoim życiem, nim poszedł w jej ślady.

Larkin równie bezproblemowo poradził sobie z następnym kieliszkiem. I tak musiał przyznać, że strażnik trzymał się nienajgorzej, biorąc pod uwagę tempo obalania butelek. Rozlał kolejną porcję wódki, dodatkowo rozbawiony tym, że nawet jej nie popijali. Mocne towarzystwo się zebrało.

– A widzisz! – ucieszył się Cador, dziwnie zadowolony z powodu powracających wspomnień.

Oj tak, to była piękna akcja.

– No dobra, teraz już całkiem żałuję, że mnie to ominęło. Jeszcze coś się wydarzyło, o czym nie wiem? – zainteresował się upadły.

Ploteczki, ploteczki!

– I tak się zemszczę – zapowiedziała groźnie Ariene. – Hm, co jeszcze? Epickie wpadanie w pułapki w wykonaniu Anabde i Aithne, moje skakanie po ścianach, Sheridan i Cador na huśtawce, o, to było prześliczne! – przypomniała sobie i zachichotała cicho. – Byłam pewna, że wszyscy zginiemy, oczywiście przez obrońcę, nie łowcę, ale jakoś dało radę. Potem trochę kiecki, spiralna zjeżdżalnia i miękkie lądowanie na Cadorze. W sumie dzień jak co dzień – podsumowała, uśmiechnęła się szeroko i wypiła kolejny kieliszek.

Tym razem Cassa nie musiała zachęcać do wykonania zadania, ale kiedy na niego spojrzała, zauważyła, że coś jest nie tak. Zmarszczyła czoło i pochyliła się do strażnika.

– Bu? – mruknęła, tykając go palcem w ramię.

Zwalił się z krzesła na ziemię jak kłoda, co bardzo wiedźmę ucieszyło, aż się roześmiała głośno.

– Zupełnie jak Jorven! – podsumowała, kręcąc głową.

Larkin podsumował całą sytuację śmiechem, wyraźnie kolegę wykpiwszy. Jedyną osobą, która zachowała się w obecnej chwili, był nie kto inny, jak Cador. W pierwszym momencie się uśmiechnął, ale w następnej zmarszczył czoło, wstał i kucnął nad upitym do nieprzytomności kolegą.

Zdążył w ostatniej chwili odchylić leżącemu Cassowi głowę na bok, nim ten zwymiotował. Gdyby się pan obrońca nie zainteresował, to by się chłopak zadławił własną uciekającą treścią układu pokarmowego. Reamonn skrzywił się, mimo wszystko (to jest mimo lat doświadczenia) zdegustowany.

– Obawiam się, że tego tutaj trzeba będzie gdzieś odtransportować – uznał, na razie nie kwapiąc się, by strażnika podejść.

Zamiast tego wstał, pochylił się nad stołem i podniósł mały wazonik stojący na samym środku blatu. Wyciągnął zeń kilka ściętych kwiatków, by następnie znów pochylić się nad Cassem. Oblał mu twarz wodą z wazonika; chłopak w odpowiedzi potrząsnął głową i wybełkotał coś niewyraźnego.

– A ja jeszcze nie pokonałam Larkina. Czekaj – mruknęła Ariene, wyciągnęła dłoń do upitego młodzieńca i przymrużyła oczy. – Abrakadabra, hokus pokus – wymamrotała, by zaraz zachichotać wesoło.

Wokół jej dłoni zebrało się purpurowe światło, szybko przybierając na sile, ale Ariene syknęła przez zęby i potrząsnęła ręką, trochę zaklęcie osłabiając.

– Nigdy nie mogę złapać proporcji po czystej, potem się dziwią, że im domy wysadzam – burknęła niezadowolona, kształtując energię w coś podobnego do dwóch macek. – Na razie tylko pod ścianę, czy niesiemy go lulu? – zainteresowała się, w pełnym skupieniu wprowadzając czar pod ramiona nieszczęśnika.

Cador rozejrzał się po jadalni, uznając, że oba wyjścia mu nie odpowiadają. Kiedy zerknął w stronę korytarza, dostrzegł stojącą tam niewielką kanapę. Uśmiechnął się zadowolony, po czym kiwnął w jej stronę głową.

– Zostawmy go tam, rano go znajdą – uznał.

Kiedy już Cass został odprowadzony, po drodze zaszczycając gobelin własnymi wymiocinami, wrócili do stolika. Cador usiadł wygodnie i uśmiechnął się znowu, uznając, że teraz dopiero zacznie się walka.   

– Nie mam się z kim założyć, kto wygra – mruknął niezadowolony, wodząc spojrzeniem od jednego do drugiego przeciwnika.

Larkin nie odezwał się. Uznał, że warto zacząć od mocnego uderzenia; najpierw chwycił butelkę wódki, a potem przysunął sobie dwie szklanki po whisky. Wlał alkohol do naczyń, po czym jedno zabrał dla siebie, a drugie podsunął Ariene.

– Tak będzie łatwiej – uznał, uśmiechając się w ten swój firmowy sposób.

Wiedźma przyglądała się chwilę temu z kamienną miną, jakby szacowała szanse na zwycięstwo. Potem natomiast uniosła kącik ust, przymrużając oczy i spoglądając na upadłego z pewnym spokojem.

– No w porządku. Ale jeśli po trzech takich kolejkach któremuś się oświadczę, to nie oddawajcie mi swej ręki, dobra? Ja jutro za mąż wychodzę – przypomniała, chwyciła szklankę i uniosła ją na wysokość twarzy. – Do dna – oznajmiła, uśmiechnęła się szerzej i nadzwyczaj bohatersko wypiła to, co jej nalano.

Naczynie odstawiła z nieco większym hukiem, potrząsnęła głową i odetchnęła, mrugając szybko.

– O rany, trzeba było częściej trenować – skarciła samą siebie, ale nie wyglądało na to, by zamierzała odpuścić.

To rzeczywiście robiło wrażenie. Cador wyglądał na bardziej zaszokowanego, Larkin raczej na zadowolonego z rezultatu, ale obaj przyznali w duchu, że ta kobieta naprawdę potrafi pić.

– Nie chlej więcej, głupoty gadasz – upomniał ją upadły za pieprzenie o ślubie.

Już jej tłumaczył, że żadnego nie będzie, tak?

On sam również wychylił całą szklankę, z nadzwyczajną pewnością, chociaż po wypiciu całej porcji musiał chwilę odreagować, robiąc minę dość typową.

– Fajnie – skomentował tylko, po czym nalał kolejną szklankę.

To już będzie zabawne.

– O nie, skończę, jak legniesz mi do stóp – ostrzegła i pogroziła Larkinowi palcem. – Ewentualnie… nie wiem, możesz klęknąć, proszę nie rzygać – dodała, sięgając po swoją szklankę. – Jeny, rano nie będzie czego zbierać. Powiedz ty mi, a upadłe cholerstwa mają jakąś alkoholową odporność? – zainteresowała się, przysuwając do siebie naczynie.

Larkin zaśmiał się, przytrzymując szklankę tuż przy ustach. Posłał wiedźmie dość rozbawione spojrzenie; naprawdę miała go za takiego cwaniaczka?

– Nie mają. To po prostu sto pięćdziesiąt lat wprawy – wyjaśnił jej, nim wypił całą szklankę.

Zamarł na chwilę, podtrzymując się stolika, po czym odstawił naczynie na blat, uśmiechając się szeroko.

Dobra, zaczyna być śmiesznie. Uznał, że kiedy wstanie, to dopiero poczuje, jak bardzo się nachlał.

– No to poznaj moc moich dwudziestukilku, uwaga – ogłosiła wszem i wobec Ariene, unosząc ostrzegawczo dłoń, przytknęła szklankę do ust i także wypiła całość.

Na chwilę zastygła z zamkniętymi oczami, powoli orientując się w tym, gdzie jest góra, a gdzie dół, gdzie ona siedzi i czy ktoś ją złapie, po czym z nadzwyczajną ostrożnością odstawiła naczynie i popatrzyła na upadłego.

– Nic mi nie jest – zakomunikowała, jakby kogoś to obchodziło.

Larkin byłby jakoś poddał w wątpliwość jej słowa, ale sam czuł się podobnie, więc powstrzymał się od hipokryzji. Cador zaś, widząc, że nikt nie kwapi się do nalewania, sam złapał butelkę i rozlał im kolejną porcję wódki. Biedni tacy, już wyglądali, jakby nie bardzo mieli ochotę, ale przecież się nie poddadzą.

– Jak mi ktoś zarzyga spodnie, to go tu zostawię – zastrzegł lojalnie, unosząc kącik ust w rozbawionym uśmiechu.

Naprawdę byli pocieszni.

Larkin objął szklaneczkę palcami, przypatrzył jej się z namysłem, po czym niechętnie ją uniósł.

– Jasna cholera – mruknął, nim wypił.

Przełknął ślinę, powstrzymując pewne odruchy, po czym rozszerzył ze zdziwienia oczy. O-o.

– Dla… uholo… now… uhor… awa… kurwa, dla mistrza! – poprawiła się Ariene, chwytając szklankę napełnioną przez Cadora.

Chwytając po drugiej próbie, ale liczył się efekt.

– Jeśli nie dożżżyję ranka, to zao…pekuj…se się moją kobyłą – dodała, zachichotała trochę głupkowato, przytknęła naczynie do ust i, zaśmiawszy się raz jeszcze, przez co nieco się oblała („kurwww”), wypiła zawartość szklanki, zaciskając mocno powieki.

Może lepiej ich już nie uchylać?

Cador wodził nieco zatroskanym spojrzeniem od jednego do drugiego, uznając, że dobrze się to nie skończy. Nie odpowiedział, tylko z niejakim przerażeniem patrzył, jak Larkin usiłuje trafić do szklanek. Nalał mało, na całe szczęście, ale przy okazji połowę rozlał na blat.

– Zdrrrowie! – uznał radośnie Larkin, po czym przechylił szklankę.

Wypił pół jej zawartości, gdy wstrząsnął nim odruch wymiotny; powstrzymał apokalipsę, ale odstawił niedokończoną porcję na stół.

– Wysiadam – stwierdził, brzmiąc nawet całkiem trzeźwo.

Nie był. Czuł się tak, jakby utopił się w alkoholowym morzu.

Ariene chciała się triumfalnie zaśmiać, ale najpierw czknęła, a potem szybko musiała zatkać usta dłonią. Odczekała przepisową chwilę, odetchnęła w miarę głęboko, po czym sięgnęła po szklankę.

– Jeśli nawet umrę… – zaczęła, przysuwając do siebie narzędzie zła. – To cię, kurwa, pokonam. Stary dziadzie – dodała, najpierw myląc kierunki, bo nachyliła siebie do szklanki, a nie szklankę do siebie, dlatego się wyprostowała. – Do zobaczenia w lepszym świecie – pożegnała się, zasalutowała, prawie wydłubując sobie oko, po czym bohatersko przytknęła krawędź naczynia do ust, zaczynając pić.

Przecierpiała moment krytyczny, ale w drodze powrotnej nie trafiła już szklanką na stół. Brzdęknęło, kurwnęło z ust Ariene, po czym wiedźma zjechała niżej na krześle, wyraźnie mając problemy z ogarnięciem rzeczywistości.

– Victoria – uznała pod nosem.

– Muszę zbierać dwa trupy – mruknął sam do siebie Cador.

Westchnął ciężko, powiódł wzrokiem po nieprzytomnych towarzyszach, po czym podniósł swoje w miarę trzeźwe dupsko z krzesła i zarządził koniec biesiady.

                

– Dobrze, że ten pieprzony upadły był w stanie sam się ogarnąć – powiedział mężczyzna, podtrzymując Ariene, gdy nieco się zachwiała.

Larkin uznał, że do własnej sypialni trafi; przed chwilą ruszył przodem, a Cador, po kilku minutach obserwowania go, uznał to za bezpieczne. Dlatego więc zajął się Ariene, która, choć wygrała, prezentowała się nieco gorzej.

Z tego, co zdążył się obrońca zorientować, Larkin był tym niesamowitym typem pijaka, który nie daje po sobie poznać nietrzeźwości. Mówi w miarę składnie, chodzi w miarę prosto, ale wypiłby jeszcze kieliszek, a byłby się zabił za dużą ilością alkoholu w organizmie. Ariene za to reagowała normalnie, ale właśnie przez to musiał jej teraz Reamonn pilnować.

– Oprzyj się o mnie, mała wiedźmo – mruknął do kobiety, gdy chciała złapać równowagę i przez przypadek strąciła coś ze stołka.

Potłukło się.

– Mhm – zamruczała posłusznie, trochę na oślep odnajdując jego ramię, ale ponieważ ręka się jej zsunęła, to skończyła, obejmując go za szyję. – Chodźmy spać – poprosiła i zachichotała cicho. – Ale jaja. Tyyylko delikatnie – zastrzegła jeszcze, chciała mu pogrozić palcem, jednak wyglądało na to, że sprzężyło jej ręce z nogami, bo się automatycznie rozkraczyła i gdyby nie obrońca, poleciałaby na twarz. – Dobra, jezem już grzeczna – obiecała słabo.

Mężczyzna pokręcił niedowierzająco głową, w jej imieniu dziękując Silthe za to, że na razie nikogo po drodze nie spotkali. Objął ją w talii, podtrzymując mocniej, bo coś mu się kobieta chwiała. Ale, całe szczęście, już niedaleko.

Wreszcie stanęli pod drzwiami jej pokoju. Cador, z niejakim trudem, sięgnął po klamkę i nacisnął ją, nadal podtrzymując pijaną wiedźmę. Wprowadził ją do pokoju i usadził zgrabnie na łóżku, przytrzymując ją za ramię, żeby się nie przechyliła.

– Siedź tu – mruknął, po czym wrócił się, by przymknąć drzwi.

Musiał ją jakoś położyć spać, upewnić się, że nie zacznie kobieta rozrabiać.

– Chcesz... – urwał, przyglądając jej się uważnie.

Stanął naprzeciwko wiedźmy i pochylił się nad nią; ujął jej brodę i uniósł, by spojrzeć w niebieskie oczy. Dobra, wyglądała naprawdę źle, warto zapytać.

– Chcesz jakąś miskę? – dokończył więc, uśmiechając się lekko.

Ariene była tak pijana, jak nie była chyba od trzech lat. Popatrzyła na Cadora nieprzytomnie, przekrzywiła lekko głowę i uśmiechnęła się nieobecnie, sięgając dłonią do policzka obrońcy. Przesunęła po nim palcami, aż do brody, po czym westchnęła głęboko i odwróciła twarz, zatykając usta ręką.

– Popłoszę – wymamrotała niewyraźnie, ale jeszcze komunikatywnie.

A potem walnąć się na wyro i spać. Do ślubu. Co za jaja, być pijanym w trzy dupy tuż przed zamążpójściem, to był dopiero wieczór panieński!

Uśmiechnął się do niej ciepło, po czym kiwnął głową i skierował się do łazienki. Zajrzał tam, przekopał szafę, aż wreszcie znalazł małą miskę. Uznawszy, że będzie się nadawała, przyniósł ją i postawił koło łóżka Ariene.

– No dobra, a teraz idź spać – zakomenderował.

Poczekał chwilę, chcąc się upewnić, czy ona będzie w stanie położyć się i nie spaść na podłogę.

Ariene uśmiechnęła się trochę nieprzytomnie, przyglądając się mu krótki moment, jakby zastanawiała się, czy powinna go posłuchać. Otworzyła usta, zakołysała się, przymykając powieki, i wreszcie ułożyła się na łóżku, z pewnym trudem wciągając nogi na materac. Spróbowała się przykryć, ale szybko z tego zrezygnowała, bo jakoś tak nie miała siły przebicia.

– Kolo... lo... ro... dobrej nocy – wymamrotała, układając wygodniej głowę.

Rano mu podziękuje, tak. Rano. O ile będzie pamiętała. O ile nie umrze na kaca. Znała kiedyś takie ładne zaklęcie, zaklęcie...

Odetchnęła głębiej, zadowolona.

Położyła się na kołdrze, toteż Cador sięgnął po przygotowany obok łóżka koc i to nim nakrył zasypiającą wiedźmę. Opatulił ją materiałem szczelnie, żeby w nocy nie zmarzła, potem przeczesał palcami długie, czarne włosy. Przypatrywał jej się chwilę, uśmiechając się do własnych myśli. Wreszcie odwrócił się i ruszył w stronę wyjścia z pokoju.

– Dobranoc, piękna – mruknął, zatrzymawszy się w drzwiach.

A potem już go nie było.