72. Zasadzka godna mistrzów

Wczesny wieczór był w jej mniemaniu najgorszą porą. Oczy nie przyzwyczaiły się jeszcze do zmroku, więc łatwo dało się ją podejść. Nocne zwierzęta budziły się do życia – przestawała być tak wrażliwa na szmery, kiedy przy każdym okazywało się, że to tylko myszka albo inne zupełnie niegroźne stworzonko. Wczesnym wieczorem czuła się tak bardzo wystawiona na atak, że z nerwów napinały się wszystkie mięśnie, a umysł podsuwał okrutne obrazy.

Przyczaiła się na dachu jednego ze stojących jeszcze domów, rozglądając się czujnie po północnym trakcie. Przymrużyła niebieskie oczy i, choć nie dostrzegła niczego niepokojącego, zacisnęła długie palce na majdanie łuku.

Broń, którą w tej chwili zawieszała z powrotem na plecach, znalazła w jednym z pustych domów. Była świadoma, że rzucając kamieniami czy wydmuchując zatrute strzały, nie przegoni banitów, gdyby ci przypadkiem chcieli wrócić. Strzelała dość dobrze; zawsze odznaczała się sokolim wzrokiem i celnością, a ojciec nauczył ją techniki. Jeden łucznik z pewnością nie jest dla zbirów wyzwaniem, ale może zniechęci ich fakt, że musieliby się wysilać.

Meara odetchnęła głęboko, usiadła na pokrytym strzechą dachu i zjechała po nim aż na kraniec, by zeskoczyć na ubitą ziemię. Ruszyła, stawiając kroki tak szybkie, jak ciche – łatwo byłoby ją wziąć za cień, zwłaszcza przy ciemnym ubiorze. Poprawiła łuk na plecach, rzuciła nerwowym spojrzeniem na boki i przystanęła przy jednym z rosnących dookoła przypadkowego budynku drzew. Wspięła się wprawnie i, pozostając ukrytą wśród liści, skorzystała z dobrego punktu widokowego, by obejrzeć trakt od innej strony.

Otworzyła szeroko oczy, w następnej chwili naprędce schodząc z drzewa. Rozejrzała się w popłochu, dopiero po chwili przypomniała sobie, gdzie zostawiła ojca. Ruszyła biegiem, nim zdążyła zwątpić.

Przy wschodnim wejściu do wioski rósł ogromny dąb. Choć w zmroku trudno było rozpoznać stojącą przy nim osobę, Meara wiedziała, kim jest mężczyzna.

– Ojcze! – wyrzuciła z siebie na wydechu, opierając się dłońmi o pień drzewa. – Jacyś wędrowcy. Jeźdźcy. Około dziesięciu osób. Jadą od strony jeziora – powiedziała drżącym z nerwów głosem, przyglądając się ojcu dokładnie.

Jej ojciec, pięćdziesięcioletni mężczyzna przeciętnego wzrostu, a postawnej sylwetki, z mięśniami wyraźnie zarysowanymi pod lekką koszulą, przeczesał siwiejące włosy i przymrużył oczy w kolorze orzechów.

– Jak daleko? – zapytał, starając się zachować spokój ducha.

– Jakieś dwa kilometry, tak sądzę.

Strażnik lasu pokiwał głową, po czym delikatnie popchnął córkę z powrotem w stronę wioski.

– Trzeba się lepiej uzbroić – powiedział, na co dziewczyna energicznie pokiwała głową.

Pierwsze, co zauważył jej ojciec, to że podróżnicy zachowywali się względnie cicho. To zbijało z tropu – banitów zazwyczaj wyprzedzał hałas, śpiewy i przekleństwa, a także gorące zapewnienia, co zrobią z przypadkowymi ludźmi, jakich spotkają na swojej drodze.

Mearę tylko bardziej to zdenerwowało, a strach osiągnął już punkt krytyczny, gdy ojciec oznajmił, że przywita gości osobiście. Jej kazał wspiąć się na drzewo, ukryć wśród gałęzi i czekać z nałożoną na cięciwę strzałą, by wystrzelić, gdy tylko coś jej się nie spodoba.

Nic jej się tu nie podobało, ale posłusznie wykonała polecenie. Jeźdźcy zbliżali się i Meara poczuła, jak jej ręce zaczynają drżeć. We dwójkę nie mieli szans z dziewiątką banitów.

Ojciec po śmierci żony i starszej córki oszalał z pragnienia zemsty; czy miał zamiar spróbować jej dokonać nawet przy tak miażdżącej przewadze? Prawdę mówiąc Meara, choć zawsze odznaczała się ponadprzeciętną odwagą, teraz zwyczajnie się bała.

– Raczej nie znajdziemy tu gospody. Ta wioska jest opuszczona – poinformował towarzyszy Cador, przebiegając wzrokiem po częściowo podpalonych budynkach.

Znajdowali się jeszcze w sporej odległości od pierwszych domów, ale już stąd było widać, że miejscowość spotkała tragedia.

– Przynajmniej przenocujemy pod dachem. Nie wszystkie budynki się walą – odpowiedziała mu Anabde, nie mając zamiaru zmieniać kursu.

Przez ostatnich kilka dni noce były ulewne, a jej zmierzło już sypianie w przemoczonych ubraniach i znoszenie kapiącego na głowę deszczu. Wioska, opuszczona czy nie, stanowiła miłą odmianę po nieustannym nocowaniu wśród drzew.

– Przynajmniej nie będzie żadnych pijaków – mruknęła pod nosem Aithne, natychmiastowo się z Anabde zgadzając, bardziej z przyzwyczajenia niż z rzeczywistych przekonań.

– I tak wpakujesz się w tarapaty – postanowił uświadomić ulubienicę Sheridan, przymrużając z niezadowoleniem oczy. – I będziesz głośna.

– Jeśli tak bardzo chcesz, mogę zacząć krzyczeć już teraz – prychnęła upadła, potrząsnąwszy z oburzeniem głową.

– Sądzę, że w nocy się nasłucham – wyciągnął najcięższy i posiadający największą siłę rażenia argument łowca, unosząc kącik ust w nieprzyjemnym uśmiechu.

Aithne prawie spadła z Faryale, ale klacz obróciła szyję i podparła amazonkę łbem, pomagając się jej utrzymać w siodle. Potem zastrzygła uszami, parskając, co przypominało kpiące prychnięcie. Upadła jeszcze otrząsała się z szoku.

– Sher – mruknął tylko karcąco Errian.

Może to i lepiej, że mieszkam w miejskich stajniach, zastanowiła się na głos Faryale i zarżała cicho, co tym razem brzmiało jak serdeczny chichot. Zaraz jednak dziwnie spoważniała, unosząc łeb i napinając szyję, gdy wpatrywała się intensywnie w zbliżające się do nich budynki opuszczonej wioski.

– Przerobię cię na kabanosy – postanowiła zachrypnięta Aithne, próbując odzyskać chociaż trochę godności.

– Sheridana? – zdziwił się Aidan, nie do końca rozumiejąc, do kogo to upadła mówi.

– Kobyłę! – żachnęła się dziewczyna, wskazując ignorującego ją wierzchowca.

Ariene pokręciła z uśmiechem głową, przyglądając się kłócącym się towarzyszom, a gdy od strony wioski zawiał mocniejszy wiatr, musiała pospiesznie łapać wstążkę, żeby nie odleciała hen daleko. Z niezadowolonym pomrukiem zebrała włosy z powrotem w kitkę, wiążąc je sprawnie.

Wtedy też truchtająca u bok taranta Caleba Shila uniosła łeb, nastawiając uszy podobnie do nadal czujnej Faryale. Przystanęła na ułamek sekundy, oddychając głęboko, jej nos poruszył się charakterystycznie. Potem wyszczerzyła zęby i dogoniła swojego przyjaciela, jeżąc sierść na karku.

Myśliwy przyglądał się zwierzęciu ledwie krótką chwilę.

– Wioska nie jest opuszczona – zakomunikował, od niechcenia dotykając wiszącego na plecach Li’corana, jakby sprawdzał, czy da radę w mgnieniu oka chwycić za broń.

– I niby po czym…? – zaczęła rozeźlona Aithne, krzywiąc się.

On ma rację, przerwała jej Faryale, tuląc uszy. Zdawało się, że nawet przymrużyła oczy, próbując wypatrzeć coś wśród zagłębiających się w mroku ulic. Bądźcie czujni.

– Mamy być czujni – powtórzyła usłużnie upadła, czując przebiegające po plecach dreszcze, kiedy unosiła wzrok na drogę.

Podobnie wyglądały obrzeża tamtego do połowy opuszczonego miasteczka. Wtedy Faryale też ostrzegała. Nie posłuchała jej. Była noc, teraz też robi się ciemno. Skuliła się w siodle, starając się odgonić nieprzyjemne wspomnienia.

– Jeden facet stojący przy drzewie nie zmienia tego, że wioska jest opuszczona – żachnął się Cador, bo nie godzi się, aby poddawać w wątpliwość jego słowa.

Oczywiście zawsze mogło się okazać, że tak naprawdę w wiosce mieszka kilkadziesiąt osób, tylko ukrywają się na widok nadjeżdżających. Była to wystarczająco mało prawdopodobna możliwość, by Cador w ogóle nie wziął jej pod uwagę.

Gdy podjechali bliżej, rzeczywiście czekał na nich pojedynczy mężczyzna. Uzbrojony, to prawda, trzymany przez niego topór wyglądał naprawdę solidnie, ale oni mieli miażdżącą przewagę. Cador nauczył się nie oceniać książki po okładce, jednak autentyczny, choć maskowany strach w oczach nieznajomego uświadomił mu, że facet nie ma żadnego niezwykłego asa w rękawie.

Wyglądał na zdziwionego nie tylko ich osobami, ale również faktem, że jeszcze nikt go nie zaatakował.

– Kim jesteście? – zapytał oschłym tonem.

– Podróżni trefnisie, nie widać? – odparł wyraźnie zirytowany Sheridan, obdarzając mężczyznę miażdżącym spojrzeniem. – Ta tu jest naszą główną atrakcją – dodał dla wiarygodności, wskazując kciukiem znajdującą się bardziej z tyłu Aithne.

– Mogę ci tego palca zaraz odgryźć – poinformowała go sykliwie upadła.

– Dla wybrednych także pokaz oswajania łowcy dusz – parsknął Errian, racząc spojrzeć bardzo krytycznie na przyjaciela, który zrobił się bardziej złośliwy od czasu tych ulew.

Może się przeziębił.

– Nie jesteśmy wrogo nastawieni – podniosła głos Ariene, by było ją słychać. – Nasi towarzysze są z lekka niepoczytalni, ale nie stwarzamy zagrożenia – zapewniła z uśmiechem, przymrużając oczy.

– Zwłaszcza ten dzieciak tu – doniósł uprzejmie Caleb, wskazując palcem na znajdującego się obok niego Aidana.

– Że kto, że ja? – spytał zdezorientowany, rozejrzawszy się szybko.

– Mówiłem.

Meara naciągnęła mocniej cięciwę. Wcale jej się to nie podobało; a co, jeśli nieznajomi chcieli zdekoncentrować ich tą komediancką farsą, by zaatakować niespodziewanie? Nie potrafiła jednak wypuścić strzały – nie tylko dlatego, że zraniłaby jedną osobę, a pozostali w tym czasie zabiliby jej ojca. Przyjrzała się zgromadzonym pod jej stopami osobom i doszła do wniosku, że mogą być dobrzy.

Cador uniósł zaniepokojone spojrzenie na wysoki dąb, marszcząc czoło. Zdawało mu się, że coś usłyszał, ale to równie dobrze mógł być przesiadający się z gałęzi na gałąź ptak. Przymrużył jasnozielone oczy, a nie wychwyciwszy innego niepokojącego dźwięku, wrócił spojrzeniem do nieznajomego. Cały czas jednak pozostawał czujny.

Strażnik lasu był bardzo prostym człowiekiem, wykazywał się jednak niesamowitą bystrością, jeżeli chodziło o poznawanie się na ludziach – tym razem doszedł do wniosku, że tej grupie można zaufać. Nauczony przez życie przesadnej ostrożności, przyglądał się nieznajomym jeszcze przez dłuższą chwilę, nim podjął wiążącą decyzję.

Naprawdę byli niepoczytalni. Miał szczerą nadzieję, że Meara wytrzyma nerwowo i nie wystrzeli, bo irytowanie takich ludzi nie może się dobrze skończyć.

– Czego tu chcecie? Mieszkańcy wioski zostali wymordowani, a budynki ograbione – powiedział, gdy tylko nadarzyła się ku temu okazja (bez przerwy ktoś coś wtrącał! Jak to się stało, że w drodze zachowywali się tak cicho?).

– Mów, podła wiedźmo, jesteś najbardziej wiarygodna – zezwolił wspaniałomyślnie Caleb, dostrzegłszy spojrzenie Cadora.

Sam też na ułamek sekundy skupił się na drzewie, przymrużył oczy, można było pomyśleć, że na ten moment przestał oddychać i nawet jego serce stanęło.

Zamiast jednak wszcząć alarm, przesunął leniwym spojrzeniem po dachach najbliższych domostw i westchnął cicho. Zaraz z jego gardła wydobyło się niewyraźne warknięcie, a warująca obok konia Shila zamiotła ogonem drogę, podniosła się i ruszyła truchtem w stronę lasu.

– Dziękuję, łaskawy – burknęła Ariene i objechała Jutrzenką kilka koni, dla Lantano zostawiając najwięcej miejsca, żeby siwek znowu nie zaczął wariować.

Niniejszym znalazła się bardziej z przodu, stając się lepiej widoczną. I lepiej wystawioną na atak, ale akurat o to martwiła się najmniej. Najpewniej nim by mrugnęła, co najmniej trzy osoby uratowałyby jej przysłowiową dupę.

– Niczego nie chcemy. Przejeżdżamy – stwierdziła po prostu z niejaką rezygnacją, kiedy dotarło do niej, jak niewiele ma do powiedzenia. – Przykro mi z powodu waszego nieszczęścia, ale o ile nie dysponuje pan małą armią doskonale wyszkolonych łuczników, to raczej nie istnieje szansa, by mógł pan pobierać choćby opłaty za przejazd tędy. Z całym szacunkiem dla pańskiego topora – zapewniła na koniec, kiwając głową.

– Jak będzie się rzucał, możemy przejechać po nim, naprawdę mamy tyle czasu? – zirytował się Sheridan, wbijając w plecy wiedźmy nieprzyjemne spojrzenie.

– Morda, Kedalt – poinformowała go w zamian Ariene, nadal uśmiechając się ładnie do wyraźnie spiętego mężczyzny.

Meara wychyliła się nieco, nagle zainteresowana. Skupiła spojrzenie błyszczących jasno oczu na jednym z nieznajomych, zaraz obracając głowę tak, by odprowadzić spojrzeniem wilka. Jego wilka. Jak on...?

Byłoby nią zachwiało, gdy tak popadła w zamyślenie. Zreflektowała się jednak wystarczająco szybko, by nie wywołać najmniejszego szmeru. Szlag, wyglądało na to, że dwóch mężczyzn w drużynie nie dało się oszukać, zauważyli jej obecność.

Okazało się, że facet nie był taki głupi. Na słowa wiedźmy pokiwał tylko głową, chwilę jeszcze się nad czymś głowił, ale wreszcie opuścił topór i obrócił się nieco bokiem, tak, by nie zastawiać już wjazdu do wioski.

– To nie jest bezpieczna okolica. Spodziewam się, że banici, którzy uczynili te zniszczenia, będą tędy wracać – poinformował nieznajomych.

– I dlatego na nich czekasz, żeby ucięli ci łeb? – zainteresowała się uprzejmie Anabde, unosząc brew.

Skoro zbirów było na tyle dużo, że wymordowali całą wioskę, jeden facet z toporem nie miał z nimi szans.

Mężczyzna nie odpowiedział, zerknął za to ku górze, na koronę drzewa. Cador, widząc to, poszedł w jego ślady. Zainteresowało go, kto ukrywał się na tyle dobrze, że obrońca nie był pewien jego obecności.

– Meara – mruknął w tym momencie strażnik lasu.

Nastąpiła długa chwila ciszy, ale wreszcie coś zaszeleściło, coś zachrobotało, minął moment i na ziemię spadł pojedynczy liść. Zaraz za nim zgrabne lądowanie wykonała bardzo drobna dziewczyna o potarganych, kasztanowatych włosach i z łukiem zawieszonym na plecach. Wyprostowała się ostrożnie, zerknęła krótko na ojca, a potem zmierzyła całą grupę bystrym spojrzeniem.

– Och – mruknęła dość zdziwiona Leanelle.

– No patrzcie, Caleb w żeńskiej wersji – wyrwało się Ariene, nim się opamiętała, ale niespecjalnie chciała się tłumaczyć.

– Nie skaczę po drzewach. Wyrosłem z tego – dodał myśliwy, nim Cador raczył mu wytknąć jedną z największych jego życiowych porażek, kiedy został przez przyjaciela strącony z konaru i wylądował głową w beczce z kiszonymi ogórkami.

– Ooo? – zainteresowała się zdawkowo wiedźma, uśmiechając się znacząco.

– Będzie mordobicie? – ucieszyła się zupełnie nieodpowiednio Aithne, aż unosząc się w siodle, jakby spodziewała się, że banici wyjdą zza budynków i uprzejmie rozpoczną walkę.

– To rzeczywiście niebezpieczne – nawiązał do wypowiedzi Anabde Errian, przyjrzawszy się mężczyźnie uważnie. – Powinieneś zabrać… em, zakładam, że córkę, i jak najszybciej opuścić to miejsce – stwierdził spokojnie.

Wydaje mi się, że najbliższe godziny są bezpieczne, poinformowała zdawkowo Faryale, przyjrzawszy się Mearze zbyt intensywnie jak na przeciętnego wierzchowca.

– Przez kilka godzin powinno być spokojnie – oznajmiła z lekkim zawodem Aithne, krzywiąc się. – Czyli jedziemy dalej? Czy zostajemy tu na noc? – zwróciła się do Anabde, przenosząc na nią wzrok.

– O nie, kolejny człowiek, który nie jest człowiekiem – zjeżył się Aidan, wyraźnie ucieszywszy się na widok chodzącej po drzewach dziewczyny.

Cador niespodziewanie zaśmiał się bardzo pogodnie, przenosząc na przyjaciela dość wymowne spojrzenie.

– Ciekawe, kto ci pomógł w tym wyrastaniu – zainteresował się, szczerząc do Caleba ząbki.

Dziewczyna za to przypatrywała się nieznajomym w rosnącym zdziwieniu, któremu konsekwentnie towarzyszyło poczucie zagrożenia. A kiedy zwierzę czuje, że znajduje się w niebezpieczeństwie, pokazuje pazurki.

Nieznajoma pochyliła nieco ramiona, przymrużyła oczy i zawarczała cicho, niemalże jakby broniła własnej nory. W kieszeni miała rurkę i przygotowane zatrute strzały – tymi zdąży ponadziewać kilku osobników, nim ją zabiją.

Została jednak obdarzona przez ojca uspokajającym spojrzeniem, więc nie zrobiła nic więcej, starając się uspokoić. Strażnik lasu za to wyprostował się i spojrzał na młodego mężczyznę, który wydał mu się najbardziej wiarygodny. Urocza brunetka musiała mu wybaczyć, ale kiedy ktoś jest nazywany podłą wiedźmą, trudno mu zaufać.

– I gdzie się udać? – zapytał, ale chyba nie oczekiwał odpowiedzi. – Tutaj spędziłem całe życie. Jak widać, potrafimy ukryć się przed banitami; będziemy potrafili także ich zaskoczyć. Zabrali nam coś bardzo ważnego. Potrzebuję zemsty – wyjaśnił pokrótce mężczyzna, a narastający gniewem głos świadczył, że mówi bardzo poważnie.

Anabde najwyraźniej zupełnie nie przejęła się jego zapewnieniami; zatoczyła spojrzeniem po okolicy, aż wreszcie westchnęła lekko.

– Zostajemy na noc – zadecydowała.

– Jeżeli temu miejscu zagrażają banici... Najlepiej będzie podzielić się na małe grupki i postawić straż z czterech stron wioski – uznał Cador, nim nekromantka pogoniła Lantano do ruszenia z miejsca.

– Mogę wziąć przód. I dzieciaki – stwierdził Caleb, odchylając lekko prawe ramię, by ledwie zerknąć na las. – W razie jakiegokolwiek poruszenia z tej strony zdążę powalić co najmniej pięciu, nim się zbliżą. W tym czasie Aidan może się nie zabije, podnosząc alarm – mruknął, delikatnie cofając swojego taranta.

– Alarm podnosić jeszcze umiem – zirytował się chłopak, potrząsnąwszy gniewnie głową, i zgromił myśliwego spojrzeniem, chociaż nie zrobiło to piorunującego wrażenia.

To dobry pomysł. Szkoda mi tego człowieka, mruknęła Faryale, wyciągając łeb w stronę mężczyzny i delikatnie dotykając pyskiem jego łokcia; nastawiła przy tym uszy, patrząc nieznajomemu prosto w oczy. Nie zasłużyli sobie na to.

– A dla mnie jesteś bezlitosna, konino – zirytowała się Aithne, jednak przeniosła nieco zgaszony wzrok na Cadora i Anabde. – Czyli się rozdzielamy? Super – podsumowała, niespokojnie zerkając na ciemniejące niebo.

– Ariene, możesz postawić barierę energetyczną? – spytał nagle Errian, spoglądając na podłą wiedźmę, której odebrana została autentyczność wypowiedzi.

– Ech – westchnęła w odpowiedzi, puszczając wodze i wyginając palce. – Mogłabym spróbować, ale chyba nie obejmie całej wioski. A jeśli się uda, to w kilku miejscach może być słabsza. Chyba że zrobię z tego pułapkę cieplną – wymyśliła zaraz, sadowiąc się wygodniej w siodle.

– Zapalnik zostanie przerwany, kiedy istota o odpowiedniej masie przekroczy linię? – upewnił się Errian, zamyślając się na krótko.

Aithne, spoglądając na ojca i jego córkę, doszła do wniosku, że musieli się poczuć bardzo dziwnie, kiedy tak nagle nieznajomi zaczęli planować obstawienie obronne dla opuszczonej wioski, w której znaleźli się pierwszy raz w życiu.

– Dokładnie. Mogę przeciągnąć połączenie do ciebie – zaproponowała, przymrużając błyszczące entuzjastycznie oczy.

– A ja do Shera – pociągnął myśl młody mag, spoglądając na niejako naburmuszonego łowcę, który zamilkł, przyglądając się okolicy w zamyśleniu. – Podzielmy się tak, żeby jedno z nas było w każdej grupce – postanowił.

– Jeśli mogę wtrącić, przez co rozumiecie odpowiednią masę? – zainteresował się Caleb, przysłuchując się tej magicznej paplaninie ze zdrowym sceptycyzmem.

– Koń, człowiek… – zaczęła wyliczać Ariene. – Większe istoty, kot się przemknie niezauważony – stwierdziła powoli.

– Czyli muszę zawołać Shilę – westchnął zirytowany myśliwy. – Pewnie za dwie godziny tu przyjdzie, przekonana, że jestem głodny, i podniesie alarm – wyjaśnił na pytające spojrzenie Ariene.

– Nie wyglądasz na zagłodzonego – skomentowała życzliwie podła wiedźma.

– Dobra, a mogę prosić o streszczenie faktów w ludzkim języku? – zirytowała się Aithne, krzywiąc się wymownie.

Rozdzielacie się i koczujecie w domach, czekając na uruchomienie pułapki, zrelacjonowała usłużnie Faryale.

– Dziękuję – odparła bez skrępowania upadła, co akurat nikogo w grupie nie zdumiało.

– Czyli ja i Meara pójdziemy do tej grupy, która zostanie bez maga, by jakoś podnieść jej bezpieczeństwo. Jak rozumiem oznacza to, że zostajemy na przedzie? – mruknął w tym momencie mężczyzna z toporem. – Z tobą? – dodał, zerkając na Caleba.

Anabde uniosła brew, dość zaskoczona jego logicznym rozumowaniem; wyglądał raczej na przeciętnego wieśniaka, a przecież taki nie połapałby się w ich rozmowie. Najwidoczniej nieznajomy był bardziej szczególny niż się zapowiadało.

– Tak – odpowiedziała mężczyźnie krótko, nim Caleb zdążył się odezwać.

Potem rozejrzała się po towarzyszach.

– Mam wrażenie, że grupy są dość logiczne.

– Czyli co, rozdzielamy się od razu? Kto idzie w którą stronę? – zapytał Cador.

– Zapada zmierzch, lepiej być na posterunkach przed ciemnością – stwierdził powoli Errian, spoglądając na coraz bardziej markotną Aithne. – Ja i Ai możemy wziąć wylot wioski, w razie jakby zaszli od tyłu, urządzi się im porządne mordobicie. Ty i Ariene weźcie boczną stronę, bliżej lasu, na wypadek gdyby bawili się w taktyki. Jako że Ari ma bezpośrednie połączenie z pułapką, najwcześniej dotrze do niej alarm – dodał, uśmiechając się do wiedźmy. – Dla was zostaje ta strona – zwrócił się do Sheridana i Anabde, ruchem głowy wskazując ostatnią nieobsadzoną część wioski.

– Bez ciebie bym na to nie wpadł – skwitował łowca, cmoknął na Gniadą i ruszył przodem, jednak po kilku metrach zwolnił klacz, by poczekać na nekromantkę.

Errian pokręcił tylko z dezaprobatą głową.

– Bezpieczeństwo naszej grupy jest podniesione wysoko, on nie jest człowiekiem – poinformował cicho Aidan, łypiąc na Caleba podejrzliwie.

– Ale ty znacząco je obniżasz, młody – pocieszył chłopaka myśliwy, już skupiając spojrzenie na okolicy.

Ostatecznie westchnął, poklepał zniecierpliwionego taranta i gwizdnął cicho, charakterystycznie nisko. Dopiero potem wyrzucił nogi ze strzemion i zeskoczył na ziemię, najwyraźniej już postanowiwszy, gdzie też obierze stanowisko obserwacyjne.

Znalezienie dwóch wiader zajęło mu dość długo, uruchomienie zardzewiałej studni jeszcze dłużej, a już najdłużej zajęło mu wyzywanie na czym świat stoi, kiedy jedno z wiader uderzyło o ściankę studni, co skutkowało poluzowaniem się sznura i upadkiem wiadra na samo dno. Cador zawrócił na pięcie, kolejny kwadrans szukał zastępczego wiadra; kiedy maszerował z dwoma wiadrami wypełnionymi po brzegi wodą, był już porządnie wkurzony.

Nawet widok ukochanej nadal zajmującej się końmi niespecjalnie mu pomógł. Postawił wodę przed wierzchowcami i warknął z niezadowoleniem; odgłos stał się jeszcze głośniejszy, gdy Keelain przypadkowo wylał trochę z wiadra na buty Cadora.

– Nie dostaniesz kolacji – poinformował go obrońca, co koń skwitował mało zainteresowanym parsknięciem. – I śniadania też nie – dodał więc pan Reamonn, ale i ta groźba niespecjalnie poskutkowała.

Pozostało mu tylko westchnąć ciężko i przypomnieć sobie, gdzie jest owies, bo jednak o środek transportu trzeba dbać. Nawet jak taki bezczelny, nieuważny i jeszcze mu trzeba wodę nosić.

Ariene przyglądała się poczynaniom Cadora z uprzejmym zainteresowaniem, zastanawiając się, czy jej też odmówi posiłku, jeśli ruszy się o kilka centymetrów za daleko. Westchnęła ciężko, pokręciła głową i skończyła rozsiodływanie Jutrzenki, spokojna o to, że klaczka nie spieprzy w siną dal. Klaczka była wbrew pozorom mądra.

– Jeszcze chwila, a twoje pozytywne nastawienie do świata uruchomi pułapkę swymi gorącymi fluidami – stwierdziła lekko, jednak zreflektowawszy się odnośnie spieprzającej koniny; zmontowała prowizoryczny kantar, ubrała w niego Jutrzenkę i podpięła w pobliżu wiadra z wodą. – Nie wylej, bo cię ktoś przerobi na kiełbasę – poradziła jej mało dyskretnie.

Potem natomiast podsunęła wcześniej przygotowany worek z owsem i wspaniałomyślnie wyręczyła umęczonego obrońcę od tego ciężkiego zadania, podsuwając drugi pod nos Keelaina.

Otrzepała ręce, wyprostowała się zadowolona i raz jeszcze przesunęła dłonią w powietrzu, upewniając się, że zapalnik jest aktywny. Potem wymacała w powietrzu nić łączącą ją z Errianem; wszystko działało.

– Wybacz – mruknął niezrażony, nadal obdarowując świat niezwykle pogodnym spojrzeniem.

Zazgrzytał zębami, przyjrzał się uważnie przywiązanemu już do prowizorycznego koniowiązu izabelowi, zastanowił się, czy wszystko z koniem zrobił i wreszcie westchnął ciężko.

– Dzięki – powiedział, bo wypadało.

Udawał jednak, że wcale nie jest zadowolony z dobroduszności wiedźmy, bo niewdzięczna konina miała głodować. Swoją drogą niewdzięczna konina była rozsiodłana, mniej więcej wyczyszczona, napojona i nakarmiona – z głowy. Nawet miał rumak dość wygodnie, bo i dach nad głową, i uwiąz długi, nie było na co narzekać.

Teraz pora zainteresować się własnym noclegiem, a najpierw może odpowiednim punktem widokowym. Cador przewiesił przez ramię torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami, po czym zerknął na ukochaną. Głęboki oddech i policzenie do dziesięciu pomogły mu opanować nerwy, był więc zirytowany trochę mniej.

– Gotowa? – zapytał niemalże raźno, mrużąc jasnozielone oczy.

– Wszystko na miejscu – zakomunikowała nieco nieobecnym głosem, od niechcenia poprawiając jeszcze kilka splotów zaklęcia. – Domów do wyboru, do koloru, idź przodem. Może mnie wtedy nie zagryziesz – mruknęła, spojrzała na niego przeciągle, a potem skupiła się znów na otoczeniu, oceniając stan budynków.

Podejrzewała, że banici nie wykażą się błyskotliwością i nie zajdą ich od strony lasu, a raczej wejdą frontem. Wtedy to Caleb naprawdę zdąży kropnąć większą ich ilość, nim wszyscy się wygrzebią ze stanowisk i ruszą na ratunek. Właściwie mogliby postawić jednego myśliwego na trakcie i mieć, generalnie, w dupie.

Potem jednak przypomniała sobie, że Caleb ma pod opieką Aidana, dlatego pokiwała skwapliwie głową. W końcu mówią, że przezorny zawsze ubezpieczony.

Cador nie spuścił z niej spojrzenia, które teraz nabrało intensywności. Wreszcie uśmiechnął się lekko, tak bardzo po swojemu, poprawiając torbę na ramieniu.

– Podła wiedźma boi się byle obrońcy? – zakpił, najwidoczniej dość szybko odzyskując humor.

Ach, gdyby tak łatwo było z poranną Ariene...

– Zaryzykuj, może nie ugryzę – dodał.

Nawet w nastających ciemnościach nie dało się nie zauważyć błysku w jego oczach.

I póki co nigdzie się nie ruszał; nie wychowała go, w ogóle jej nie słuchał.

Ariene westchnęła ciężko, wywróciła oczami, zarzuciła na ramię własną torbę i ruszyła przed siebie energicznym krokiem, nie zaszczyciwszy byle obrońcy spojrzeniem. Raz się tylko obejrzała – ale zainteresowana była końmi, nie czającym się do gryzienia Cadorem.

– Beznadziejny jak każdy facet – raczyła tylko podsumować, skręcając do pierwszego w miarę trzymającego się w posadach budynku.

Przystanęła na progu, przyłożyła dłoń do desek i wysłała impuls poszukiwawczy, by upewnić się, że na pewno domek jest zdatny do zamieszkania. Musiała się trochę wysilić, żeby przepchnąć zaklęcie między szparami w drzwiach, ale wreszcie się prześlizgnęło.

Najpierw prychnął oburzony, cofając ramię i przytrzymując pasek torby. No widziałby kto, zignorowała go! I to jak perfidnie. W następnej chwili jednak, zamiast unieść się honorem, tylko przymrużył powieki i ruszył śladem wiedźmy. Dość szybko znalazł się w odpowiedniej odległości, by zadać pytanie, na które aż uśmiechnął się triumfalnie.

– To dlaczego mnie kochasz? – rzucił bardzo zaciekawiony, zatrzymując się metr, może dwa za wiedźmą i przechylając głowę.

Grzecznie poczekał, aż posprawdza budynek i poinformuje go o rezultatach swoich badań; zwycięski uśmiech udało mu się zastąpić lekkim i tylko trochę wymownym.

– Ostatnio nie ma w czym wybierać, trzeba brać co dają – odparła niedbale, pokiwała zadowolona głową, najwyraźniej uznawszy, że wyniki oględzin są pozytywne, i nacisnęła klamkę.

Zmarszczyła czoło, kiedy drzwi ani drgnęły; ostrożnie naparła mocniej, żeby przypadkiem nie odskoczyły, a ona nie wylądowała na podłodze, ale cudów nie było. Westchnęła, odsunęła się, robiąc mu miejsce, i uśmiechnęła się niepewnie.

– I dlatego, że otworzysz mi te drzwi – mruknęła jakby nieśmiało, doskonale wiedząc, że na tę łaskę swoimi komentarzami nie bardzo zasłużyła.

Oczywiście, że nie zasłużyła, a Cador nie da się złapać na ładne oczy.

Uniósł brew i pokiwał głową, robiąc dziwną minę, taką trochę na zasadzie „mhm, jasne, otworzę”.

– Trzeba było poszukać takiego, który by spełniał twoje polecenia –  uświadomił jej spokojnie i dość poważnie, nawet uśmiech powstrzymał.

Przyjrzał się budynkowi i z zadowoleniem uznał, że okiennice są zamknięte i nigdzie nie ma dziury, wobec tego wiedźma nie dostanie się do środka na własną rękę. No chyba że użyje magii, ale to tam. Trzeba podjąć takie ryzyko, jeśli chce się droczyć, a on się droczyć lubił. Zwłaszcza z nią, jakoś tak.

Podszedł do drzwi i położył dłoń na klamce, naciskając ją i ciągnąc do siebie, by wyczuć, jak bardzo zablokowało się przejście.

– To co, ja sobie otworzę, a ciebie zostawię przed progiem, może być? – zainteresował się, przechylając głowę w jej stronę.

Ariene chwilę przyglądała się mu zmrużonymi oczami, jakby szacowała. Ręce skrzyżowała na piersiach, zmierzyła go spojrzeniem, potem przeniosła wzrok na okolicę, ostatecznie nawet pokiwała lekko głową – zadowolona ze swoich oględzin bądź też nie, ciężko orzec. Potem znów się mu przyjrzała, tym razem jednak z pogodnym uśmiechem.

– Pewnie. Jak chcesz siedzieć w tej chacie sam jeden, to już ja sobie znajdę uroczy kącik, żeby się zdrzemnąć – stwierdziła lekko i niefrasobliwie, odsuwając się o krok w tył. – No, o ile w ogóle otworzysz – dodała niby to niedbale, ale z wyraźnym powątpiewaniem.

Nie wiedziała, na jakiej podstawie wątpiła, bo marne szanse, by ich nie otworzył, ale zaproponowanie noclegu na progu też nie było dostatecznie czystym zagraniem. Dlatego teraz przyglądała się mu z uprzejmym zainteresowaniem, cierpliwie czekając.

Wzruszył ramionami, nie odpowiadając na głupią zaczepkę; postanowił zwyczajnie udowodnić Ariene, że jej nie wyszło.

Znowu nacisnął na klamkę i pociągnął drzwi do siebie, tym razem używając nieco więcej siły. Dawkował ją w odpowiedni sposób, by nie szarpać się jak opętany; wystarczyło mocniejsze napięcie mięśni i drzwi ustąpiły. Wbrew oczekiwaniom Cadora zza nich nie wyłoniła się chmura kurzu; wyglądało na to, że dom był opuszczony od niedawna.

– Jakoś dałem radę – skomentował, otwierając drzwi szerzej i zaglądając do środka, by przyjrzeć się wnętrzu.

Meble były w większości powywracane i połamane, ale nie znalazł trupów na podłodze ani zaschniętej krwi na ścianach; generalnie ujdzie w tłoku.

Nadal trzymał dłoń na klamce, zastawiając wejście; w ten sposób Ariene nie mogła go wyminąć i przekroczyć próg.

– To jak? – zapytał, obracając się ku niej i unosząc brew.

Jego uśmiech wiele mówił.

Jej mówił zdecydowanie mniej i właściwie nie zmienił się od dłuższej chwili. Westchnęła, zadarła głowę, spoglądając przez moment w niebo, po czym przeniosła ciężar ciała na piętę i obróciła się, by lepiej przyjrzeć się drodze.

– To dobranoc – stwierdziła, nie zamierzając dać się w jakikolwiek sposób złamać czy pokonać, a już na pewno uwłaczałoby jej proszenie go, żeby ją wpuścił do środka.

Natomiast pobliska chatynka wyglądała równie przyjemnie. Jeśli drzwi ją wpuszczą. Nie odejdzie daleko, a gdy wyczuje drgnięcia w sieci, da radę wejść do niego nawet oknem, przy jednym była ładna wyrwa, wsunąć w nią palce rozbujać się i kopnąć… idealnie. Aż uśmiechnęła się z zadowoleniem, kontemplując zniszczone budynki. Istny raj do wspinaczki.

Westchnął męczeńsko, myśląc o tym, co on z tą kobietą ma, i oparł się ramieniem o framugę. Szczerze mówiąc, chętnie przypatrzyłby się jej walce z drzwiami; niestety, po krótkich oględzinach budynku, na który spoglądała, doszedł do wniosku, że wiedźma łatwo dostanie się do środka przez wybite okno.

Bez sensu.

No dobra, jak przekonać podłą wiedźmę, żeby weszła do środka, a jednocześnie nie przegrać z kretesem. Hm. Miał niby jeden patent, ale zastanawiał się, czy wiedźma nie zaczęła się do tego przyzwyczajać. Po chwili zamyślenia doszedł do wniosku, że warto spróbować; na ten pomysł aż uśmiechnął się zadowolony.

Postawił dwa kroki, by znaleźć się bezpośrednio przed nią, i pochylił się nieco, przechylając głowę. Jeszcze chwilę się uśmiechał, potem odgarnął jej włosy z twarzy, drugą ręką obejmując ją w talii i przytrzymując przy sobie – tak na wypadek, jakby chciała uprzedzić fakty i zwiać właśnie w tej chwili.

Bardzo nie chciał, żeby zwiewała. Zgodnie ze swoim zamiarem zatopił się w jej ustach w pocałunku, którego głównym celem było przekonanie jej, aby została.

– Mhm, dobranoc – mruknął troszeczkę rozbawiony, gdy tylko się od niej odsunął.

Bardzo nieznacznie się odsunął.

Spróbowała nie wyglądać jak zawsze po tego typu zagraniach Cadora. Udało się jej szybko przywołać spojrzenie do porządku, odetchnąć sobie tak, by wypadło to z pewnym zrezygnowaniem, i zbytnio się nie rozkojarzyć.

Nie rozumiała, dlaczego tak na nią działał, a choć brak zrozumienia teoretycznie nie czynił jej życia trudniejszym, to jednak w takich momentach była nawet skłonna się zirytować. Głupota. Nawet nigdy nie postawi na swoim, bo w przeciągu kilku sekund zostanie pokonana z kretesem. Cudownie.

Zebrała w sobie wszystkie siły, żeby nieznacznie zwiększyć tę dzielącą ich odległość. Żeby nie wyglądało to na ucieczkę ani rozpaczliwe szukanie własnej woli, którą raczył jej właśnie odebrać. Ot, po prostu, trochę się odsunęła, on przecież też się przed chwilą odsunął. Zapanowała nad prawie wszystkim, co wyrywało się spod kontroli, prócz serca. Trochę za szybko biło, ale nad tym jeszcze popracuje w przyszłości. Prawdopodobnie.

– Przecież nie zasłużyłam. Idę na próg – przypomniała niedbale, nawet uśmiechając się w ten sam sposób, co przed chwilą.

Z początku wyszło koślawo, bo usta wolały się uśmiechnąć inaczej, ale samokontrola to podstawa sukcesu.

A jego jak zwykle rozbawiły jej usilne próby zachowania twarzy, chociaż musiał przyznać, że wychodziły jej coraz lepiej. Pewnego dnia nawet uda jej się wygrać! Tylko że dzisiaj nie miałaby z tego żadnych korzyści, więc lepiej by było, gdyby dała się przekonać.

– Zmieniłem zdanie – odpowiedział spokojnie, marszcząc z niezadowoleniem czoło, kiedy nie zdążył jej przy sobie przytrzymać i jego dłoń zsunęła się z jej talii.

Westchnął sobie nawet, po czym znów zmniejszył dzielącą ich odległość do minimum. Ponownie ją objął, tym razem jednak bardziej stanowczo, by uniemożliwić następną próbę odsunięcia się.

– Nie chcę bez ciebie – dodał, cały czas patrząc w szafirowe oczy.

Nie skonkretyzował, czego bez niej nie chce, bo... bo wszystko z nią wydawało mu się lepsze. Nim znów ją pocałował, dał jej szansę odpowiedzieć; przez tę chwilę przeczesywał gęste, czarne włosy, uśmiechając się lekko. Tylko jakoś inaczej.

Przez chwilę chciała rzucić złośliwy komentarz, odnieść się do jego nagłych zmian nastroju i ogólnych wahań we wszystkie strony, ale się nie udało. Głos uwiązł w gardle, toteż nie zamierzała walczyć z samą sobą, bo wyglądałoby to dziwnie i dałoby mu kolejne powody do triumfu.

A przecież ostatecznie nie mogła narzekać, że zmienił decyzję, prawda? Zawsze to raźniej siedzieć w opuszczonej wiosce we dwójkę.

– Niech ci będzie – mruknęła cicho, bojąc się, że głos by ją w tym momencie bezczelnie zdradził, gdyby wymagała od niego za dużo.

Przesunęła spojrzeniem po jego twarzy, jakby czegoś szukała, może odpowiedzi na pytania, które się jej mimowolnie nasunęły. Ostatecznie zapatrzyła się w jego oczy w trudnym do zdefiniowania oczekiwaniu.

Nie miała pojęcia, skąd brała się u niej ta niepewność – fakt, że była całkowicie obca, wcale nie pomagał w swobodnym odnalezieniu się w sytuacji. Jakby nie potrafiła sobie poradzić z samą sobą, kiedy tylko znajdował się zbyt blisko.

Odpowiedź miał jedną. Przesunął palcami po policzku Ariene, uniósł jej brodę i znowu ją pocałował, tym razem jakby delikatniej. Może w formie podziękowania, że jednak zdecydowała się zostać, a może tak po prostu.

– To chodźmy – rzucił, jeszcze raz zajrzał jej w oczy, po chwili uśmiechnął się pogodnie.

Odsunął się, za to pociągnął ją w stronę drzwi, grzecznie przepuszczając kobietę przodem.

Kiedy weszli do środka, okazało się, że burdel tu był niezły. Cador po cichu liczył na to, że tylko parter wygląda jak po przejściu tornada; może banici oszczędzili sobie przemeblowywania całego budynku i zrezygnowali z piętra. Podszedł do schodów i przyjrzał im się krytycznie, uznając wreszcie, że wyglądają względnie bezpiecznie.

– Może na górze wypada to lepiej – rzucił, obracając się przez ramię do Ariene, nim ruszył na wspinaczkę.

Schody nawet go nie zabiły, bardzo miło z ich strony. Piętro okazało się być jednym, po prostu trochę większym pokojem – a tak konkretniej sypialnią. Obrońca zatrzymał się na szczycie schodów i uniósł z powątpiewaniem brew.

Wyszło jednak na to, że miejsce tylko robiło wrażenie zdezelowanego nie mniej od parteru; tak naprawdę ktoś przerzucił pościel, strącił z szafki jedną lampkę i powyjmował półki, resztę zostawił w świętym spokoju. Łóżko trzymało się nawet na czterech nogach, co było pewnym plusem.

Ariene w końcu zajrzała mu przez ramię, bo inspekcja trwała zbyt długo jak na fakt, że w budynku nie było niczego, co by ich zagryzło. Sama w końcu sprawdziła! Oceniła wzrokiem poziom zniszczeń, skinęła do samej siebie głową i dźgnęła Cadora palcem w plecy – z wyczuciem, bo pewnie znowu miał je kontuzjowane z powodu bliżej jej nieznanego – żeby przeszedł trochę do przodu.

– Wygląda lepiej niż niektóre pokoje w gildii – skwitowała optymistycznie, mijając obrońcę i zamierzając ogarnąć pomieszczenie na tyle, żeby w razie każdego wypadku zdołali wydostać się na zewnątrz i się nie zabić.

Dodatkowo przyjrzała się okiennicom, sprawdziła drewno, zawiasy, ostatecznie przymrużyła oczy i przymierzyła się z kopnięciem. Da radę, wyjdą, i to nawet całkiem szybko. Odetchnęła zadowolona i skręciła z powrotem do bałaganu, by zgarnąć resztki lampki i powyjmowane półki. Nikt nie chciał się o nie potknąć.

Cador uniósł sceptycznie brew, nadal wodząc spojrzeniem po bałaganie.

– Nie chcę wiedzieć, jak wyglądał twój pokój w gildii – zadecydował wreszcie, uśmiechnął się lekko chyba sam do siebie i ruszył w stronę szafki.

Stała krzywo, a jej blat ucierpiał pod naporem czyjegoś miecza lub topora; obrońca nierozsądnie przejechał po nim palcami, czego skutkiem była wbita drzazga. Skrzywił się, nie wydając z siebie najcichszego dźwięku, i podstawił palec na wysokość oczu, by wyciągnąć kawałek drewna.

Gdy misja zakończyła się powodzeniem, ustawił szafkę prosto, a później kucnął przy niej, by powkładać półki. Niektóre nie chciały wrócić na swoje miejsce, ale najwyraźniej pan obrońca był wystarczająco przekonywujący – już po chwili szafka stała w miarę poskładana pod ścianą. Mężczyzna wstał, otrzepał ręce i obrócił się w stronę Ariene, zastanawiając się, czy potrzebuje wsparcia.

– Pomóc ci w czymś? – zapytał.

Gdy jego spojrzenie padło na jej osobę, stało się w dziwny sposób bardziej czułe.

Strzepnęła kilka paprochów z pościeli, którą właśnie z powrotem zarzuciła na łóżko, i stwierdziła, że wykonała dobrą robotę. Nie była aż tak brudna, tylko jedna kołdra została zdyskwalifikowana z użytku, ale za to wiedźma posiadała koc – ten właśnie został rozłożony, a kobieta uznała, że zdecydowanie da się na tym zdrzemnąć. Dlatego obróciła się do Cadora uśmiechnięta, kręcąc głową.

– Nie wiem jak, ale poradziłam sobie sama – rzuciła z lekkim przekąsem, przymrużając oczy. – I wygląda na to, że nawet nic się nie zbliża do bariery – dodała trochę bardziej nieobecnym głosem, przesuwając palcami w powietrzu. – No, żadnych problemów na razie nie przewiduję – podsumowała już normalnie i odetchnęła, opuszczając rękę.

Cador skinął głową, jeszcze raz czujnie rozglądając się po pomieszczeniu; trochę bolało, że okiennice były zamknięte – zawsze to lepiej, kiedy można sobie wyjrzeć przez szybę – ale bezpieczeństwo było ważniejsze, musiał przecierpieć.

– Czyli mamy wolne – powiedział i aż uśmiechnął się na tę myśl.

W sumie bardzo mu to pasowało; w podróży spędzenie trochę czasu z samą Ariene było niemożliwe, bo zawsze mieli towarzystwo. Towarzystwo, które bardzo lubił, ale na dłuższą metę robiło się męczące.

Zadowolony z takiego obrotu spraw rzucił torbę na wcześniej ustawioną przez siebie szafkę, odpiął pochwę z mieczem, odłożył ją niemalże z czcią i zabrał się za bardziej wymagające rozbrajanie.

Rzecz jasna nie miał zamiaru pozbyć się wszystkiego – nauczył się już, że jakąkolwiek broń warto mieć nieustannie przy sobie. Ale nie musiał wyglądać jak przenośny sklep, prawda.

Z tego właśnie powodu Ariene ceniła swoje skromne umiejętności. Nie posiadała przy sobie wiele broni, co przy jej profesji zwykle było dość lekkomyślne – już wiele sztyletów straciła pod ciosem potężnego dwuręcznego miecza, ale ostatecznie zawsze mogła polegać na magii.

Dlatego też teraz ograniczyła się do poluzowania paska w spodniach, na którym znajdowały się drobne pokrowce na noże do rzucania i do którego doczepione były specjalne osłony na wysokości uda, gdzie trzymała sztylety. Nie zamierzała się na razie kłaść, dlatego uznała, że nie będzie odpinać. Zresztą dało się spać i w tym, co prawda wszystko uwierało jak diabli, ale za to oszczędzała sobie nerwowego szukania broni.

Ostatecznie rozpuściła włosy i zabrała się do ponownego ich wiązania, podchodząc do zamkniętego okna. Przymrużyła oczy, skupiając wzrok na okiennicy, jej tęczówki nabrały ostrzejszego, bardziej wyrazistego koloru.

Wreszcie zamek zgrzytnął cicho i nieznacznie się uchylił, w szparze ukazując fragment drogi. Wiedźma uśmiechnęła się zadowolona.

– Idealnie – mruknęła, oparła się ramieniem o ścianę i zlustrowała spojrzeniem widoczną aktualnie okolicę.

Obrócił się przez ramię, by na nią spojrzeć, i aż uśmiechnął się rozbawiony. On tu może się martwić o względne bezpieczeństwo, a ona i tak zrobi po swojemu. Ale w sumie dobrze, że otworzyła, wrażenie klatki zostało rozwiane. A on prawdopodobnie był przewrażliwiony, tyle.

Odłożył najwyraźniej ostatnią z broni – co warto zauważyć, wśród sztyletów nie było tego o rękojeści w kształcie głowy wilka – i ruszył do Ariene lekkim krokiem. Zatrzymał się bezpośrednio za nią, z początku chcąc tylko wyjrzeć przez okno. Zaraz jednak uśmiechnął się pod nosem i uniósł rękę, wyjmując wstążkę z dłoni wiedźmy.

– Zostaw – wymruczał i, nie czekając na oburzenie kobiety, schował wstążkę do kieszeni.

Przeczesał palcami czarne włosy, zaraz ugładzając je delikatnie, by ułożyły się na plecach.

– Widzisz tam coś ciekawego? – zainteresował się, bo bardzo pochłonięta była widokiem, kurczę.

Zmarszczyła z niezadowoleniem czoło, spoglądając na jego dłoń, która to odebrała wstążkę. Chwilę wyraźnie rozmyślała nad tym, czy zabrać własność siłą, ale ostatecznie zrezygnowała, tylko wykrzywiając z dezaprobatą usta. Jak coś ich napadnie, to życzę powodzenia z włosami w oczach.

Nie buntowała się jednak wyraźnie, znów zapatrzyła się w okno, by po chwili pokręcić głową w odpowiedzi na jego pytanie. Wreszcie uśmiechnęła się lekko i wzruszyła trochę niedbale ramionami.

– Jest fragment drogi – poinformowała. – I kilka drzew lasu. Widzę jeden z domów. Nic ciekawego poza tą srebrzystą linią, której nie możesz zobaczyć. To granica bariery – wyjaśniła, unosząc rękę i przesuwając palcem na wysokości tego, co pozostawało dla Cadora niewidzialne. – Póki barwa jest żywa, to znaczy, że nie ma żadnych dziur. Nie posiadam takiej mocy, by kontrolować całość tylko duchowo, potrzebuję normalnych zmysłów – zakończyła drobny wykład, wreszcie odrywając spojrzenie od okna i przenosząc je na obrońcę.

Spokojnie, ten pan miał wystarczająco doświadczenia, by wiedzieć, jak nie ucierpieć przez rozpuszczone, długie włosy kobiet. Nawet wtedy, kiedy coś jest na rzeczy.

Skinął głową, nieznacznie marszcząc czoło; wychylił się, by wyjrzeć przez szparę w okiennicy. Faktycznie nie widział żadnej srebrzystej linii, cholera, nie lubił czegoś nie dostrzegać.

– Widzą ją tylko ci, którzy ją kontrolują, czy wszyscy posiadający zmysł magiczny? – zapytał nie tylko z ciekawości.

Przymrużył jasnozielone oczy, zastanawiając się, czy wśród banitów popularne jest czucie magii; doszedł do wniosku, że chociaż jeden spośród kilkunastu może dysponować odpowiednimi predyspozycjami. To nie wpłynęłoby korzystnie na sytuację grupy.

– Magowie energetyczni poziomu co najmniej czwartego oraz magowie bojowi poziomu piątego – mruknęła, marszcząc na chwilę czoło. – Nie sądzę, by była widoczna dla osób zwyczajnie obdarzonych zmysłem magicznym. Pewna natomiast jestem, że widzi ją Errian, i chyba nawet lepiej ode mnie – dodała ciszej z pewnym zastanowieniem. – W tym facecie coś siedzi, ale mam za słaby zmysł, żeby to upoziomować – poskarżyła się jeszcze.

Po chwili zorientowała się, że chyba myśli na głos i w dodatku nieco niezrozumiale dla Cadora, który w magii nie siedział właściwie wcale. Dlatego uśmiechnęła się, wzruszając niedbale ramionami.

– Jeśli banici nie mają szkolonych magów, to raczej się nie zorientują w pułapce – postanowiła go na koniec pocieszyć.

Tego już zdążył się domyślić; choć nie dysponował jakimikolwiek umiejętnościami magicznymi, posiadał odpowiednią wiedzę – w końcu trzeba było umieć rozpoznać przeciwnika i zagrożenie, jakie stwarzał. Jego uśmiech zdawał się być jednak nieco wymuszony, a na pewno trudno było odnaleźć w nim ulgę.

Ot, trochę poczuł się gorszy, trochę nieprzydatny. Natura poskąpiła mu jakiegokolwiek zmysłu magicznego, nawet znikomego – i jak tu być odpowiednim towarzyszem rozmów dla wiedźmy? Szybko jednak wyrzucił z siebie te myśli, będąc zaskoczonym, że w ogóle się pojawiły.

Jakoś nigdy nie czuł się... niewystarczający. Nie przejmował się takimi rzeczami.   

– Coś siedzi? – powtórzył, obracając spojrzenie ku Ariene i unosząc brew.

Chwilę zastanawiał się nad kwestią, przywołując w pamięci odpowiednie wspomnienia.

– To coś zaskoczyło kiedyś Sheridana. Wtedy, w tej karczmie, kiedy łowca prawie zamordował jakiegoś nieszczęsnego adoratora Anabde. Errian go powstrzymał, pamiętasz? – powiedział.

Pokiwała głową, zapatrując się dla odmiany w sklepienie. Wyglądała, jakby odgrzebywała odpowiednie obrazy z pamięci, aż wreszcie westchnęła, marszcząc czoło.

Przy dobrych wiatrach jej potencjał magiczny mógł osiągnąć piąty poziom – przy bardzo dobrych wiatrach, a potem następowała cisza. Zwykle kilkudniowa. W czasie tej ciszy każde zaklęcie kosztowało ją niewyobrażalny wysiłek, bo jeśli zmusiła ciało do współpracy, to magia czerpała z energii życiowej z powodu braku magicznej.

– Mamy dziesięć poziomów magii, z czego tylko sześć jest dostępnych dla ludzi – mruknęła; czy dla samej siebie, czy dla niego, trudno orzec. – W gruncie rzeczy jestem czwartym poziomem, mogę wskoczyć na piąty, ale kosztuje mnie to całą energię magiczną. Piąty osiągają utalentowani oraz szkoleni magowie bojowi, rzadko są w stanie wskoczyć na szósty, zwykle tylko na jedno zaklęcie – dodała i odetchnęła, przenosząc wzrok na Cadora.

Chwilę milczała, najwyraźniej ważąc następne słowa z dużą ostrożnością.

– W takim razie co zrobił Errian, skoro powstrzymał Sheridana, który w najgorszym przypadku dysponuje poziomem siódmym, nieosiągalnym dla człowieka? – rzuciła do samej siebie, unosząc brew. – I jeszcze go zaskoczył. No cóż, chyba go o to zagadnę – postanowiła, momentalnie się rozpogadzając.

No bo w końcu mówimy o Errianie. Wystarczy spytać, a z uśmiechem pomoże, taki typ człowieka.

– Aidan dysponuje pewnym zmysłem magicznym – zaczął Cador, zmieniając temat. – Z wiadomych przyczyn nie jestem w stanie go ocenić, ale zastanawiałem się, czy nie przydałoby mu się jakieś szkolenie. Nawet jeśli nie ma w sobie za dużo magii, warto opanować chociaż podstawowe umiejętności – uznał, krzyżując ręce na torsie i zawieszając spojrzenie na szybie nadal widocznej przez uchylone okno. – Podjęłabyś się tego? Albo chociaż sprawdziła, czy warto – dodał, uśmiechając się z pewnym przekąsem i zerkając na Ariene.

– Och – zdziwiła się, spoglądając na Cadora z uniesionymi brwiami. – Pewnie, czemu nie. Nie powinno być trudno – uznała, uśmiechnęła się pogodnie i wzruszyła niedbale ramionami, raz jeszcze rzucając okiem za okno.

Srebrna linia nadal żarzyła się wyraźnie, dlatego Ariene odwróciła się plecami do widoków i zawróciła na środek pokoju, gdzie zostawiła swoją torbę. Zastanowiła się, czy wyjąć zapasową wstążkę, ale chwilowo uznała, że nie ma co irytować Cadora swoim uporem.

Zamiast tego otworzyła przegródkę na ubrania, ściągnęła przez głowę bluzkę z długim rękawem, zostając w bezrękawniku, i sprawdziła schowane pod materiałem skórzane ochraniacze na prawym ramieniu i przedramionach. Kiedyś chodziła prawie cała w tego typu ustrojstwach, ale gdy opanowała wspinaczkę na wystarczającym poziomie, stały się zbędne.

Teraz uznała, że w pomieszczeniu z pozamykanymi oknami jest za ciepło, dlatego zabrała się do odpinania ochraniaczy, żeby się nie odparzyć.

Opuszczony Cador uznał, że stanie przy oknie mu się znudziło; podjął wędrówkę w stronę łóżka zgodnie z myślą, że zasłużył sobie na trochę odpoczynku. Bezceremonialnie walnął się na materacu w pozycji półleżącej – oparł się wygodnie o ścianę, podkładając pod plecy poduszkę, jedną nogę ugiął w kolanie, ramiona nadal trzymał skrzyżowane na torsie.

Uśmiechnął się z zadowoleniem i chwilę obserwował ukochaną, potem jednak przymknął oczy.

– Zdziwiłabyś się – stwierdził rozbawiony, wracając myślami do tematu kochanego ucznia. – Aidan potrafi być męczący.

Na chwilę zamilkł, ale nim Ariene zdążyła odpowiedzieć, dodał coś jeszcze:

– Chociaż bardziej męczące są stałe wizyty Caleba, który informuje mnie, że Aidan znowu popsuł mu lekcje, chcąc ratować Leanelle – uznał, śmiejąc się lekko.

– Dobrze mu tak, głupi facet – mruknęła najpierw podła wiedźma, przymrużając oczy. – I właściwie nie wiem, czy bardziej mi żal Aidana, czy Lei – dodała po chwili, zamykając torbę i podnosząc się z klęczek.

Obdarzyła Cadora nieco krytycznym spojrzeniem, unosząc wymownie brew. Przy okazji objęła wzrokiem pokój, dochodząc do wniosku, że swoją szanowną dupę może posadzić co najwyżej na szafce albo na łóżku właśnie. Zainwestowaliby ci ludzie w krzesła.

– Nie za wygodnie ci? – zainteresowała się z rozbawieniem.

– Byłoby wygodniej, gdybyś tu przyszła – odpowiedział bez mrugnięcia okiem, uśmiechając się tak... o dziwo złośliwie.

Po prostu okropnie bawiło go, że każda przeciętna kobieta rozpłynęłaby się na taką uwagę, a Ariene albo wystawiała go do wiatru, albo odpowiadała coś złośliwego, albo, w ostateczności, traciła rezon i nie wiedziała, co ze sobą zrobić. To było tak piękne, że nie mógł tego nie wykorzystać.

– Popatrz, nawet ci miejsce zrobię! – zaoferował się wielkodusznie i przesunął na materacu tak, że teraz nie siedział na środku, a bardziej po prawej stronie. – Mnie nie jest żal Aidana, przynajmniej ktoś go porządnie opierdoli za to, że mnie nie słucha – uznał bardzo krytycznie, wracając do porzuconego tematu. – Ale Lei też jakoś mi nie żal. Caleb, co zastanawiające, w ogóle się na nią nie wścieka – dodał po chwili, nadal nie spuszczając spojrzenia z Ariene.

– O, już lecę, jasne – prychnęła od razu, wywracając oczami.

Może jeszcze do nogi? Pewnie dostanie smacznego chrupka za wykonanie zadanej sztuczki, jasne.

Spojrzała na Cadora bardzo krytycznie, unosząc brew, po czym uznała, że musi sobie znaleźć zajęcie, żeby wypaść wiarygodnie. Takim zajęciem mogło być… robienie porządku w torbie.

Dlatego chwyciła bagaż, postawiła go na szafce i zabrała się do pracy, przeglądając jego zawartość.

– Może dlatego, że cały swój gniew skupia na Aidanie? Zresztą nie jest aż tak głupi, na jakiego wygląda, gdyby się wściekł na Leanelle, mogłaby zejść na zawał. W lepsze dni by się odgryzła, ale lepsze dni nie bywają tak często – stwierdziła po prostu, zastanawiając się, na jaką cholerę targała w torbie pustą butelkę.

Odkręciła ją, powąchała i doszła do wniosku, że naprawdę nie ma pojęcia, co ona w środku robiła. I jak długo.

Niespodziewanie Cador zaśmiał się, co wypadło tak pogodnie, jak podejrzanie. Pokręcił głową, przyglądając się Ariene intensywniej – no proszę, dokładnie tak, jak przewidział. Dobrze, że przynajmniej nie rzuciła nim o ścianę za tę „jawną zniewagę”.

Uznał jednak, że w sumie niegłupio by było, gdyby do niego przyszła. Podrażnił ją, przydałoby się zadośćuczynić. Albo jeszcze bardziej jej dowalić i zacząć łaskotać.

– No nie daj się prosić – mruknął, nadal przypatrując się jej uważnie.

Uniósł przy tym brew, jakby pytał ją, czy naprawdę ma zamiar robić porządki w torbie właśnie w tej chwili. Bo przecież na tym łóżku jest naprawdę wygodnie.

– Pewnie tak – odpowiedział krótko na jej wywód dotyczący Caleba; ot, miała rację, nie było nic więcej do dodania.

– I niby co tu jest takiego śmiesznego? – warknęła zirytowana, miażdżąc go spojrzeniem.

To musiało, swoją drogą, cudownie wyglądać. Rozwalony na łóżku, zadowolony z siebie i roześmiany mężczyzna i stojąca w rozsądnej odległości, roztaczająca wokół siebie ponurą aurę kobieta. Sytuacja niemalże tragikomiczna.

– Jestem zajęta – dodała na koniec, zmrużyła oczy i odrzuciła na bok butelkę, dochodząc do wniosku, że jest całkowicie zbędna.

Poza tym znalazła trochę piachu na dnie torby, kamyczki i… piórko? Przekrzywiła głowę, zastanawiając się, czy to przypadkiem nie z kaczki albo kuropatwy upolowanej przez Caleba. W każdym razie – fuj. To też wyrzuciła.

– Jesteś urocza – postanowił ją uświadomić, mniej więcej wyjaśniając, co tak go rozbawiło.

Założył ręce za głowę i uśmiechnął się szerzej, przypatrując się Ariene tak dziwnie. Miał ogromną ochotę poprosić ją, by podała mu bukłak wody, ale chyba przekroczyłby pewną granicę. Wylądowałby na ścianie i nici z przyjemnego wieczoru.

– A długo jeszcze będziesz zajęta? – zapytał, przechylając nieco głowę.

No, jak skończy z tą torbą, będzie musiała sobie znaleźć kolejną wymówkę! A to może nie być takie łatwe, ha.

Na stwierdzenie o swym uroku tylko warknęła, żeby rozwiać wszelkie wątpliwości. Pytanie długo ignorowała, rozpaczliwie zastanawiając się, co jeszcze może z torby wyeliminować. Dochodząc do wniosku, że jej poziom zajęcia drastycznie maleje, postanowiła iść w zaparte.

– Do końca świata – poinformowała obrońcę uprzejmie.

Mogła wyczyścić buty, zabłociły się trochę. Mogła pomacać pułapkę i sprawdzić raz jeszcze połączenie z Errianem. Ciekawe, czy mag się w końcu zirytuje i wyśle jej impuls zwrotny, to byłoby zabawne. Ciekawe, czy by w czymś przeszkodziła. Och, nie, szkoda chłopaka, nie będzie sprawdzała połączenia.

Wypuścił głośno powietrze, odchylił głowę i zapatrzył się w sufit, jakby prosił Silthe o zmiłowanie. Wyglądało na to, że będzie musiał wstać, a niekoniecznie chciało mu się podnosić tyłek z łóżka; wygodne było.

Ta wiedźma była okropnie uparta, szlag by to.

Wrócił do niej spojrzeniem, jeszcze chwilę się jej przyglądał, a po zostaniu ostentacyjnie zignorowanym westchnął i podniósł się z łóżka. Wyprostował się, poświęcił parę sekund na kontemplację własnej niedoli, wreszcie ruszył w stronę wiedźmy. Zatrzymał się bezpośrednio przed nią, przechylił głowę, pochylił ramiona i uśmiechnął się bardzo specyficznie.

– Do końca świata to strasznie długo – mruknął mądrze, unosząc jej brodę na dwóch palcach i po raz kolejny tego dnia kradnąc nie do końca niewinny pocałunek. – Jesteś pewna, że chcesz poświęcić ten czas na bezsensowne porządki? – zapytał dla upewnienia, bardzo spodziewając się odpowiedzi twierdzącej.

To byłoby w jej stylu.

Trochę niezdarnie zamknęła torbę, przygładziła ją, potem zawahała się, czy może jednak otworzyć ją znowu i poszukać pasjonującego zajęcia. Mimo potrzeby ratowania sytuacji, co i rusz wracała spojrzeniem do jego oczu, starając się myśleć logicznie i nie wyglądać, jakby całe zdarzenie miało na nią jakikolwiek wpływ.

Ariene, już przegrałaś. Doskonale o tym wiesz, ale dalej będziesz walczyć. Bo tak.

– Masz jakiś lepszy pomysł? – mruknęła wreszcie, unosząc nieco bezradnie ramiona. – Porządki są przynajmniej pożyteczne – dodała trochę ciszej.

Nie znosiła tego. Dlaczego to się tak robiło przez niego? Spojrzała na Cadora z wyrzutem, bo to przecież jego wina.

Jego uśmiech był tylko trochę zwycięski, tak bardzo ociupinkę, że dało się to zignorować. Skupił spojrzenie na działaniach własnych palców, obserwując, jak przesuwają się po policzku Ariene, zakładają kosmyk włosów za jej ucho, dotykają szyi i zjeżdżają na ramię.

– Mogę mieć – odparł bardzo niekonkretnie, wracając zainteresowaniem do jej oczu i patrząc w nie dłuższą chwilę, nadal z tym swoim uśmiechem. – Porządki są nudne – skrytykował jeszcze, powstrzymując się przed dodaniem, że również bezsensowne.

Prawdopodobnie już jutro torba wiedźmy byłaby tak samo zagracona, jak przed wyrzuceniem śmieci. A przecież jest tyle ciekawszych zajęć.

Wyrzuciła stamtąd tylko jedną butelkę, nie jest aż taką bałaganiarą! Ale ubrań czasami nie składa w podróży, bo po co, i tak się pogną w torbie.

– Mhm – mruknęła i skinęła z pewnym powątpiewaniem głową. – To mi naprawdę zmieniło światopogląd. A teraz pozwól, że to skończę – zaproponowała na powrót swobodnie, zapanowawszy nad sobą na tyle, by móc znów spojrzeć na torbę i ją otworzyć.

Mogła zawsze wyrzucić stare niepotrzebne notatki oraz przeterminowane bądź wykonane zlecenia. Albo znaleźć podejrzane liściki; zmarszczyła lekko czoło, zastanawiając się, czy trzyma tu jakąkolwiek korespondencję.

Nie był niecierpliwym człowiekiem. Znosił lekcje z Aidanem, potrafiąc nie podnosić głosu nawet za sześćsetnym razem, gdy chłopak rozkojarzył się i zapomniał, w jakim świecie żyje. Mógł przeżyć marudzenie Leanelle, bluzgi Aithne i docinki rzucane tak przez Caleba w stronę Ariene, jak odwrotnie. Miał jednak swoje granice wytrzymałości.

Przymrużył oczy z niezadowoleniem, uznając, że zmęczyła go już ta bezsensowna upartość Ariene. Dał sobie chwilkę na ocenę sytuacji, ale gdy ta minęła, jego działania stały się błyskawiczne.

Sięgnął do ramienia kobiety, delikatnie obracając ją przodem w swoją stronę – nawet nie zwrócił uwagi na to, czy ona nadal trzyma torbę, czy już ją puściła. Porwał ją w objęcia, stanowczo przytrzymując przy sobie; wolną dłoń przytulił do jej policzka, nie mając zamiaru pozwolić uciec od pocałunku. Pocałunku, który tym razem nie pozostawiał otwartych drzwi; był konkretnym ruchem, świadczącym o tym, że Cador żadnego więcej ignorowania znosić nie będzie.

W pierwszej chwili, kiedy torba wyślizgnęła się jej z rąk, spróbowała coś powiedzieć, na przykład „poczekaj, bo sprzątanie naprawdę pójdzie na marne”, ale wyszedł z tego tylko stłumiony, krótki pomruk. Nie mogła jednak z tym nic zrobić – torba zsunęła się z szafki i upadła na ziemię, zawartość rozsypała się po podłodze z cichym chrzęstem.

Zapomniała się tym zmartwić, naprawdę szybko się mu poddając. Nadal uważała to za beznadziejne, tę swoją dziwną słabość, ale przestała się tym przejmować, bo nie miała czasu. Objęła go, czując przebiegające po plecach dreszcze, przestała walczyć z własnym ciałem i ostatecznie przyznała się do przegranej. Trudno.

Podarowawszy sobie samej całkowitą swobodę działań, mogła delikatnie się o niego oprzeć na wypadek, gdyby kolana zdradliwie pod nią zadrżały. Dłonią przeczesała jego włosy, jeszcze chwilę się nie odsuwając, bo zupełnie nie chciała tego robić, ale wreszcie zabrakło jej oddechu.

Lekko uchyliła powieki, by móc spojrzeć mu w oczy; przesunęła palcami po jego policzku, jakby trochę zdumiona tym, co się właśnie stało.

Aż wreszcie uśmiechnęła się nieznacznie.

Odpowiedział uśmiechem, choć zdecydowanie bardziej wyraźnym; przy tym ciepłym, nawet jakby rozczulonym. Nie do końca pasował do tego błysk w jego oku, który przedstawiał wizję nadchodzących wydarzeń.

Konkretniej to, że przez tych kilkanaście dni podróży naprawdę się za nią stęsknił. Że nie wystarczały mu ułamki sekund, niewinne gesty czy tylko spojrzenia, nawet jeśli rozumiał, że to przez towarzystwo, że przy innych nie wypada. Nie miał zamiaru powstrzymywać tego, co poczuł w chwili, gdy znów mógł rozkoszować się Ariene.

Dlatego przerwa była bardzo krótka, składała się w sumie wyłącznie na wspomniany uśmiech. Pocałował ją znowu, podobnie zapamiętale, jednocześnie wplatając dłoń w jej włosy gdzieś na wysokości karku. Nadal obejmował ją mocno; bezrękawnik nieco się podwinął, także obrońca mógł poczuć ciepło skóry jej pleców.

Nadal miał w pamięci dokładny obraz pokoju, więc nie musiał odsuwać się nawet na milimetr, by wiedzieć, w którą stronę postawić krok. Tak się składało, że on musiał zrobić go do przodu, Ariene zaś w tył; nakierował ją w stronę łóżka, zwyczajnie dlatego, że wygodniej na nim niż stać. Nie miał zamiaru ułatwić cofania, nie wypuszczał jej z objęć i nie pozwalał przerwać pocałunku, zwyczajnie spragniony.

Choć przez chwilę chciała się za siebie obejrzeć, tak dla pewności, że się po drodze nie zabije, to szybko zrezygnowała z tego pomysłu. Nie potrafiła się od niego odsunąć dla tak głupiej sprawy, musiała za nim nadążać. I robiła to z równym zapałem oraz ochotą, co nie do końca przypominało tę tracącą głowę przy najmniejszej nawet bliskości osobę, jaką się prezentowała ostatnimi czasy.

Po prostu skoro już zupełnie nie myślała, to nawet nie umiała się zawstydzić.

Ufnie pozwoliła się mu prowadzić, nie oddalając się od niego ani na centymetr, starając się poruszać tak, by nie tracić tego kontaktu, choć nadal nieco ograniczonego ubraniami. Gdy poczuła za sobą łóżko, sama sobie poradziła, wchodząc na materac i ciągnąc go z wyczuciem za sobą; z klęczek usiadła na piętach i wtedy się skrzywiła.

– No szlag – mruknęła w jego usta, kiedy tylko trochę się odsunęła, i pospiesznie wyprostowała nogę, nieco nerwowo rozpinając klamrę opaski na udzie.

Cholerne sztylety, teraz druga noga. Właściwie dlaczego ona tego nie zdjęła? Aha, sprzątanie torby. Pojebane to wszystko.

Warknęła pod nosem zirytowana i ledwie broń przestała ją uwierać – a nawet się jej do końca nie pozbyła, nie starczyło jej cierpliwości – wróciła do jego ust, bardzo niepocieszona tym, że musiała odwrócić od niego uwagę na te kilka chwil.

Przełknął w gardle śmiech, który wprost cisnął się na usta podczas obserwowania zmagającej się z opaskami Ariene; ograniczył się tylko do lekkiego uśmiechu. Trzeba było wziąć z niego przykład i pozbyć się broni, kiedy jeszcze był na to czas; jego małe zwycięstwo, miał rację, ha.

Nie dała mu okazji skomentować, ale zdecydowanie nie miał jej tego za złe. Naparł na nią, umyślnie powodując u kobiety utratę równowagi; nim upadła do tyłu na materac, przytrzymał ją ostrożnie, by osobiście położyć na pościeli. Jakoś nie chciał, by się uderzyła w plecy; a powinien choć raz się odwdzięczyć!

W tym też momencie przerwał pocałunek, patrząc jej w oczy z pewną ciekawością. Trzeba przyznać, że zaskakiwały go te jej nagłe zmiany na froncie; oczywiście, tym razem niespodzianka była jak najbardziej pozytywna.

Uniósł kącik ust w uśmiechu, przechylając nieznacznie głowę. Jedną rękę znów przytulił do jej policzka, drugiej pozwolił przesunąć się w dół, od zagłębienia pomiędzy jej piersiami, przez brzuch, aż na biodro.

Ten bezrękawnik był cholernie obcisły, kurczę, nawet nie wsunie pod niego dłoni. Ach, beznadzieja, zaraz będzie się trzeba tego ustrojstwa pozbyć. Ale to zaraz, póki co był naprawdę ciekaw jej reakcji. Dał jej chwilę na pozbieranie myśli, a gdy Ariene myślała, robiła różne dziwne rzeczy.

Problem był taki, że ona przestała myśleć. Przymknęła oczy, pozwalając sobie na moment skupienia tylko i wyłącznie na jego dotyku; ale wędrówka dłoni się skończyła, dlatego uznała, że nie można pozwolić na wkradnięcie się tu bezczynności.

Wsparła się lekko na łokciu, odszukując jego usta, i znów go pocałowała, jednak tym razem trochę inaczej, bardziej spokojnie oraz delikatnie. W tym czasie odszukała guziki jego koszuli; dwa pierwsze odpięła szybko, po czym nagle jakby się rozmyśliła.

Opadła z powrotem na materac, dochodząc do wniosku, że nie ma ochoty się wysilać aż tak, skoro wcale nie musi. Przyciągnęła go do siebie, bo znalazł się przez ten manewr za daleko, i dłuższą chwilę nie pozwalała się odsunąć.

Między innymi dlatego, że w tym samym momencie uskuteczniała gimnastykę artystyczną polegającą na końcowym zsunięciu klamer ze sztyletami stopą akurat wolnej nogi. Później będzie musiała odpiąć cały pasek, żeby się ich definitywnie pozbyć, ale to tak czy siak trzeba kiedyś zrobić, bo zwyczajnie ustrojstwa nie zdejmie. A nie zamierzała poświęcać tej czynności całej swojej uwagi – to byłoby zupełnie bez sensu.

Jemu też się ta bezczynność zdecydowanie znudziła, zwłaszcza kiedy jego ciekawość została w tak przystępny sposób zaspokojona.

Gdy tylko nadarzyła się ku temu okazja, to jest Ariene przestała grozić przypadkowym kopnięciem kolanem, postanowił rozwikłać zagadkę ściągania tego bezrękawnika, tak przeszkadzającego, jak zbędnego. Przesunął ustami po jej szyi, ale złożył na niej zaledwie kilka pocałunków, bo zaraz trzeba się było odsunąć. Ręce poradziły sobie z zadaniem i bezrękawnik wylądował... no, gdzieś na pewno.

Ściągając go, zmierzwił Ariene włosy; teraz, widząc nastroszone, naelektryzowane kosmyki, zaśmiał się lekko. Delikatnie zagarnął tych kilka, które opadły jej na twarz, uśmiechnął się jeszcze z zadowoleniem i pocałował ją, ale dość krótko. Dłonie już dawno pozwoliły sobie poznać kształt jej piersi, więc teraz grzecznie zsunęły się na biodra, by ustąpić miejsca ustom.

I już nawet nie wiedział, czy go ten jeden pozostawiony sztylet uwiera czy nie, w sumie zapomniał, gdzie jest schowany.

Westchnęła cicho, czując przebiegające po jej ciele dreszcze; najpierw pojawiła się lekka gęsia skórka, ale w następnej chwili to odczucie zostało zastąpione uderzającą falą gorąca. Uśmiechnęła się nieznacznie, przygryzając wargę, i jeszcze moment skupiała się na kolejnych, w pewien sposób nowych, doznaniach. Wreszcie jednak uznała, że trzeba zrobić coś więcej, na przykład skończyć to, co się zaczęło.

Delikatnie pociągnęła go w górę, by wrócił do jej ust, dzięki czemu mogła swobodnie sięgnąć do guzików koszuli; najpierw jednak przesunęła dłońmi po jego plecach, obchodząc się z nimi nadzwyczaj delikatnie, zupełnie jak nie ona.

Dopiero wtedy zajęła się tym frapującym zadaniem, które nie okazało się zbyt dużym wyzwaniem. Sprawnie poradziła sobie z materiałem, zsunęła go z jego ramion i nawet spróbowała zdjąć do końca, ale tu już potrzebowała jego pomocy, bo jedną rękę miał tak ustawioną, że nie był opcji.

Za to, czekając na jego reakcję, mogła przesunąć spojrzeniem po jego torsie; uśmiechnęła się lekko, dochodząc do wniosku, że fajniej będzie powtórzyć tę czynność z udziałem dłoni, co zaraz uczyniła.

Zwyczajnie sam dokończył ściąganie tej koszuli, uśmiechając się kącikiem ust, gdy odnalazł spojrzenie Ariene. Koszula powędrowała na spotkanie bluzce, to jest chyba spadła na podłogę, ale do końca nie był pewien. Jakby to miało jakiekolwiek znaczenie.

On za to przypomniał sobie, że trudno mu się obejść bez smaku jej ust; wrócił do pocałunków, opierając się dłonią o materac ponad ramieniem Ariene. Druga ręka przesunęła się wzdłuż jej talii, przed biodro aż na udo, unosząc nieco jej nogę, tak, że ugięła ją w kolanie. Na krótką chwilę dłoń tam pozostała, on za to jeszcze raz ucałował wargi wiedźmy, by potem przesunąć ustami po brodzie, szyi, obojczyku, następnie na moment zatrzymać się na dekolcie.

Starał się nie pozostawić po sobie widocznych śladów, bo po co się obnosić z niektórymi rzeczami; w pewnym momencie jednak trochę się zapomniał, na szczęście wystarczająco nisko, by nie trzeba było się tym przejąć. Sprowokowało go to jednak do przesunięcia się jeszcze niżej; ostatni pocałunek z wielu złożył niewiele ponad linią jej spodni.

Uznając, że nie wolno wyprzedzać faktów, pozostawił jeszcze te spodnie w spokoju; znów podciągnął się w górę, sięgając do jej ust. Utrzymywanie równowagi wymagało opierania się ręką o materac, całe szczęście druga mogła kontynuować poznawanie; tym razem Cador ujął jej pierś i zatoczył kciukiem koło wokół sutka.

Trochę to niepokojące, że zawsze czujny pan obrońca kompletnie się zatracił. Banici mogli wejść do pokoju i stuknąć go w ramię, a on i tak by ich nie zauważył.

Prawdę mówiąc, nie on jeden niejako stracił uważność odnośnie otoczenia. Ariene może by się przejęła, gdyby dwutonowa masa wyrżnęła w barierę, rykoszetując w nią impulsem o wysokiej temperaturze. Chyba nie produkują dwutonowych banitów.

Zamruczała nieco głośniej niż przewidywała, czując, jak jej ciało napręża się pod jego dotykiem z zadowoleniem. Wrażenie było przedziwne, zupełnie jakby cały świat zamknął się nawet nie do przestrzeni pokoju, a ledwie tego łóżka. I najważniejszy w tym świecie był tylko on, jego dotyk, ciepło, cała obecność.

W pewnej chwili jednak odnalazła w sobie nadzwyczajne pokłady samokontroli oraz siły; uśmiechnęła się figlarnie, pchnęła go w ramię i sama uciekła z materaca, koniec końców siadając na nim okrakiem z triumfalną miną. Najpierw przesunęła po jego ramionach i torsie rękoma, nie odrywając wzroku od jego oczu, ale kiedy dłonie zawędrowały aż na brzuch, pochyliła się, by podobną trasę odbyć ustami.

Zatrzymała się dopiero nad jego paskiem, zmarszczyła lekko czoło i wyprostowała się, przekrzywiając głowę. Wyglądała, jakby się zastanawiała, czy na pewno to odpiąć i się tego pozbyć.

Ostatecznie wróciła do jego ust, tak na chwilę. Gdy postanowiła raz jeszcze sprawdzić genialność swego pomysłu odnośnie pozbywania się paska, doszła do wniosku, że zwyczajnie niewygodnie siedzi. Nim zsunęła się z powrotem tak nisko, przesunęła się trochę w dół jego nóg, z początku nie unosząc się za bardzo; dopiero po chwili oparła ciężar ciała na kolanach, jedną dłonią powoli rozbrajając klamrę.

Bardzo powoli. Stanowczo zbyt wolno. Cador uniósł się na łokciach i spojrzał Ariene w oczy z pewnym... rozbawieniem? Trudno było to zdefiniować, bo szybko zniknęło; nie czekając zbyt długo, wplótł dłoń we włosy wiedźmy i przyciągnął ją trochę bliżej, by łatwiej było mu ją pocałować.

Później postanowił pomóc jej z tym paskiem, jednak ograniczył się tylko do definitywnego, a przede wszystkim szybkiego rozpięcia klamry – całą resztą niech się Ariene martwi sama.

Przesunął dłonią od łopatek w dół jej pleców, aż na pośladki, i póki co trwał w tej swojej trudnej do utrzymania, półleżącej pozycji. Tak było lepiej, bo tak było bliżej Ariene, tak mógł badać dłońmi jej ciało, całować delikatną skórę i wdychać jej zapach.

Ze wszystkich trzech konsekwentnie korzystał, jeszcze powstrzymując się przed chęcią przewrócenia jej z powrotem na materac i dokończenia dzieła, to jest chociażby pozbawiania jej ubrania. Wytrzyma jeszcze chwilkę.

Ariene uśmiechnęła się, jednak jej uśmiech jakby był trochę triumfalny. Dzielny Cador, poradził sobie ze swoim paskiem, a jaki dżentelmen, strudzoną kobietę wyręczył.

Uśmiech stał się szerszy, przez co wyszczerzyła na moment ząbki z niejakim zadowoleniem. Potem jednak postanowiła już nie zwlekać za bardzo, dokończyła dzieła, zsuwając z niego spodnie; ponieważ niekoniecznie chciała się na tak długo odrywać od jego ust, to musiała sobie poradzić, samej utrudniwszy zadanie. Ale się udało – niniejszym wróciła na poprzednią pozycję, popchnęła go z powrotem na materac, żeby się tak nie wysilał, i sama się nad nim pochyliła, całując go.

Ręce tymczasem nieskrępowanie przesuwały się po jego ramionach, torsie, brzuchu, kilkakrotnie zawędrowały też na podbrzusze, ale nie za często, niezbyt długo, jakby Ariene nie była zdecydowana, czy też dłonie mają tam zostać i się rozpanoszyć, czy może jednak ciekawiej jest wyżej.

A tak w ogóle, to wygodny był.

Uśmiechnął się lekko i odgarnął jej włosy na ramię, bo gdy tak się nad nim pochyliła, bezczelnie opadły mu na oczy. Prawie by przez nie kichnął, a to już wyszłoby śmiesznie. Mimo tego nie żałował, że nie oddał jej wstążki, mógł przecierpieć to łaskotanie w twarz – rozpuszczone włosy dodawały jej niesamowitego uroku.

Jego ręce zajęły się bardzo wymagającym zadaniem, to jest rozpinaniem jej spodni – na ślepo, bo konsekwentnie uniemożliwiała mu zerknięcie w dół. Pomimo tych trudności poradził sobie sprawnie i już po chwili zsuwał materiał z jej pośladków wraz z bielizną. Nagle przerwał, dochodząc do wniosku, że łatwiej mu będzie, jak zamienią się miejscami. Nigdy nie lubił się trudzić, kiedy mógł rozwiązać sprawę inaczej.

Ponownie uniósł się na łokciach, potem usiadł i, nie przerywając pocałunku, położył Ariene na materacu. Przesunął dłońmi wzdłuż jej boków aż na biodra i dokończył ściąganie spodni, ciuch odrzucając gdzieś na skraj łóżka.

Przyjrzał się jej nagiemu ciału z dziwnym błyskiem w oku – była to nie tylko fascynacja, nie tylko zachwyt, dochodziło jeszcze takie ciepło; potem pochylił się i ucałował wnętrze jej ud. Podciągnął się w górę, by znów odnaleźć usta Ariene, a jego dłonie odbyły tę samą wędrówkę zdecydowanie wolniej, nie odmawiając sobie dotykania jej ciała.

Zamruczała cicho, przeciągając pocałunek i nie pozwalając mu przez dłuższą chwilę na przerwanie go. Dopiero kiedy musiała zaczerpnąć tchu, odsunęła się nieznacznie; uniosła się na tyle, by móc go wygodniej objąć, poczuć trochę bliżej.

Nie potrafiła jednak zgadzać się na bierność, dlatego wykorzystała swoje położenie i przesunęła ustami po jego szyi, jednak w górę, ostatecznie delikatnie przygryzając płatek ucha. Zaraz znów się rozmyśliła i wróciła niżej, także decydując się na zostawienie Cadorowi drobnej pamiątki, wyjątkowo z uwzględnieniem faktu, że może lepiej, by nie była widoczna. Ot, trochę grzeczności jeszcze istniało w tej podłej wiedźmie.

Na chwilę ułożyła się z powrotem na materacu, odszukując jego oczy, uśmiechnęła się lekko. W tym czasie ręce znów poznawały, najpierw przesuwały się po jego plecach, ostrożnie, żeby jej tu ktoś nie zaczął jęczeć, tyle że z bólu, potem nieco śmielej po ramionach i z powrotem na tors, brzuch; chciały wszystko dokładnie zapamiętać, a kimże Ariene była, by im odmawiać.

Wreszcie nie wytrzymała, uniosła się i go pocałowała, znowu przedłużając i nie dbając o takie głupoty, jak oddech. To się zdąży zrobić.

Obawiam się tylko, że nie w najbliższym czasie.

Nie zastanawiał się, nie było nad czym się zastanawiać. Prawdopodobnie następnego ranka, gdy atmosfera opadnie, a świat wróci do szarych barw, zda sobie sprawę z tego, iż sprawy potoczyły się bardzo szybko. Uśmiechnie się z rozrzewnieniem i uświadomi sobie, że choć tyle czasu się mijali, a Ariene tak długo zdawała się nie być do końca pewna, gdy już zdecydowali, przestali mieć jakiekolwiek wątpliwości.

Ale teraz nawet nie wpadło mu to do głowy. Stracił zdrowy rozsądek, ba, opuściła go umiejętność myślenia w ogóle.

Odwzajemnił pocałunek z pełną pasją, nie czując potrzeby oddychania, znów zjechał dłonią w dół, aż na jej udo. Jej obecność uderzała mu do głowy i zdał sobie sprawę z tego, że tak dotykanie, jak całowanie jej ciała, które dotychczas uskuteczniał, w tej konkretnej chwili już mu nie wystarczają.

– Ariene – szepnął jej do ucha, wcześniej przesuwając wargami po jej policzku. – Kocham cię.

A potem wszystko przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. Była tylko ona.